Dita e parë Botërore e të Varfërve: Mos të duam me fjalë, por me vepra

Nov 15 • Kisha në botë

 Mesazhi i Shenjtërisë së Tij Papa Françeskut, Dita e Parë Botërore e të Varfrve. E diela XXXIII e kohës së zakonshme. 19 nëntor 2017

1.“ Fëmijëzit e mi, mos të duam me fjalë e me gjuhë, por me vepra e në të vërtetë” (1 Gjn 3,18). Këto fjalë të Gjonit Apostull shprehin një urdhërore që asnjë i krishterë të mos e shpërfillë. Serioziteti me të cilin “dishepulli i dashur” e dorëzon urdhrin e Jezuit në ditët tona bëhet edhe më i qartë nga kontrasti midis fjalëve boshe aq të shpeshta në buzët tona dhe veprave konkrete kundër të cilave jemi të thirrur që ta masim veten. Dashuria nuk ka alibi. Sa herë që fillojmë të duam ashtu si Jezusi donte, duhet ta marrim Zotin si shembullin tonë; sidomos kur bëhet fjalë për të dashur të varfërit. Biri i mënyrës së dashurisë së Hyjit është i mirënjohur dhe Gjoni e tregon qartë. Ai qëndron në dy shtylla: Hyji na deshi i pari (khs. 1 Gjn 4, 10. 19) dhe na deshi duke e dhuruar plotësisht vetveten për ne, duke e ofruar jetën e vet (khs. 1 Gjn 3, 16).

Një dashuri e tillë nuk mund të mbetet pa përgjigje. Edhe pse ofrohet pa kushte, duke mos kërkuar asgjë në këmbim, i ndez zemrat që të gjithë ata që e përjetojnë atë, janë të detyruar të duan përsëri, pavarësisht nga kufizimet dhe mëkatet e tyre. Megjithatë, kjo mund të ndodhë vetëm nëse e mirëpresim mirësinë e Hyjit, dashurinë e tij të mëshirshme, sa më plotësisht që të jetë e mundur në zemrat tona, që vullneti ynë e, madje edhe emocionet tona tërhiqen që ta duan si Hyjin ashtu edhe të afërmin. Në këtë mënyrë, mëshira që përhapet – ashtu siç ishte – nga zemra e Trinisë mund t’i japë formë jetës sonë dhe të sjellë dhembshuri dhe vepra mëshire për të mirën e vëllezërve dhe motrave tona në nevojë.

2. “Ky skamnor e thirri në ndihmë e Zoti e dëgjoi” (Ps 34, 7). Kisha gjithmonë e ka kuptuar rëndësinë e këtij thirrjeje. Ne kemi një dëshmi të jashtëzakonshme të saj në faqet e para të Veprave të Apostujve, ku Pjetri kërkon që shtatë burra “plot me Shpirt Shenjt e me urti” (6, 3), të zgjidhen për shërbimin e kujdesit ndaj të varfërve. Kjo është sigurisht një nga shenjat e para të hyrjes së komunitetit të krishterë në skenën botërore: shërbimi ndaj të varfërve. Komuniteti më i hershëm kuptoi se të qenit dishepull i Jezusit donte të thoshte që ta shfaqje vëllazërinë dhe solidaritetin, duke iu bindur shpalljes së Mësuesit se të varfërit janë të lumë dhe trashëgimtarë të Mbretërisë së Qiellit ( Mt 5, 3).

“Ata shitnin pronat dhe pasuritë që kishin dhe ua ndanin të gjithëve sipas nevojës së secilit.” (Vap 2, 45). Në këto fjalë, ne shohim të shprehur qartë shprehjen e shqetësimit të gjallë të të krishterëve të parë. Luka Ungjilltar, i cili më shumë se çdo tjetër flet për mëshirën, nuk e ekzagjeron kur përshkruan praktikën e ndarjes në komunitetin e hershëm. Përkundrazi, fjalët e tij u drejtohen besimtarëve në çdo brez, kështu edhe neve, për të mbështetur dëshmitë tona dhe për të inkurajuar kujdesin tonë për ata që kanë më shumë nevojë. I njëjti mesazh transmetohet me bindje të ngjashme nga Jakobi Apostull. Në Letrën e tij, ai nuk kursen asnjë fjalë: “Dëgjoni, vëllezërit e mi të dashur! A nuk i zgjodhi Hyji ata që për sy të botës janë skamnorë për t’i bërë të pasur në fe dhe trashëgimtarë të Mbretërisë që ua ka premtuar atyre që e duan? E ju e përbuzët skamnorin! Po a nuk ju marrin nëpër këmbë pikërisht pasanikët? … Ç’dobi, o vëllezërit e mi, nëse ndokush thotë se ka fe, në qoftë se nuk i ka veprat? A thua mund ta shpëtojë vetëm feja? Në qoftë se ndonjë vëlla ose ndonjë motër janë të zhveshur ose pa ushqimin e përditshëm, dhe ndokush prej jush u thotë: “Shkoni në paqe! Nxehuni dhe ngijuni!”, por nuk u jepni çka u nevojitet për trup, ç’dobi?! Kështu edhe feja: në qoftë se nuk i ka veprat, është e vdekur në vetvete. (2, 5-6.14-17).

3. Megjithatë, ka pasur kohëra kur të krishterët nuk e kanë dëgjuar plotësisht këtë apel dhe kanë marrë një mënyrë të të menduari të kësaj bote. Megjithatë, Shpirti Shenjt nuk ka dështuar që t’i thërrasë për ta mbajtur shikimin e tyre të fiksuar në atë që është thelbësore. Ai ka ngritur burra dhe gra që, në mënyra të ndryshme, e kanë kushtuar jetën e tyre në shërbim të të varfërve. Gjatë këtyre dy mijë vjetëve, sa faqe të historisë janë shkruar nga të krishterët të cilët, në thjeshtësi dhe përulësi të plotë, dhe me bamirësi bujare dhe krijuese, u kanë shërbyer vëllezërve dhe motrave të tyre më të varfra!

Shembulli më i shquar është ai i Françeskut të Asizit, i ndjekur nga shumë burra dhe gra të tjera të shenjtë gjatë shekujve. Atë nuk e kënaqi përqafimi i të gërbulurve dhe dhënia atyre lëmoshë, por zgjodhi të shkonte në Gubbio për të qëndruar me ta. Ai e pa këtë takim si kthesën e kthimit të tij: “Kur isha në mëkatet e mia, dukej një gjë tepër e hidhur të shihje lebrosët, dhe Zoti vetë më udhëhoqi mes tyre dhe tregova mëshirë. Dhe kur u largova prej tyre, ajo që më dukej e hidhur u shndërrua në ëmbëlsinë e mendjes dhe të trupit” (Tekst 1-3: FF 110). Kjo dëshmi tregon fuqinë shndërruese të bamirësisë dhe mënyrës së jetës së krishterë.

Ne mund të mendojmë për të varfërit thjesht si përfitues të punës sonë vullnetare të rastit, ose të veprave të pafundme të bujarisë që e qetësojnë ndërgjegjen tonë. Sidoqoftë veprime të tilla të mira dhe të dobishme mund të jenë për të na bërë të ndjeshëm ndaj nevojave të njerëzve dhe padrejtësive që janë shpesh shkaku i tyre, ato duhet të çojnë në një takim të vërtetë me të varfërit dhe një bashkëndarje që bëhet një mënyrë jetese. Lutja jonë dhe udhëtimi ynë i dishepullimit dhe i kthimit gjejnë konfirmimin e origjinalitetit të tyre ungjillor pikërisht në bamirësinë dhe ndarjen e tillë. Kjo mënyrë jete sjell gëzim dhe paqe shpirtërore, sepse ne prekim me duart tona trupin e Krishtit. Nëse vërtet dëshirojmë ta takojmë Krishtin, duhet ta prekim trupin e tij në trupat e vuajtur të të varfërve, si një përgjigje ndaj bashkimit sakramental të dhuruar në Eukaristi. Trupi i Krishtit, i thyer në liturgjinë e shenjtë, mund të shihet, nëpërmjet dashurisë dhe ndarjes, në fytyrat dhe personat më të cenuar të vëllezërve dhe motrave tona. Paralajmërimi i Shën Gjon Gojartit mbetet gjithmonë në kohën e duhur: “Nëse doni ta nderoni trupin e Krishtit, mos e përbuzni kur është i zhveshur; mos e nderoni Krishtin eukaristik me rroba mëndafshi dhe pastaj, duke e braktisur kishën, mohoni Krishtin tjetër që vuan nga i ftohti dhe lakuriqësia” (Hom. in Matthaeum, 50.3: PG 58).

Pra, jemi të thirrur që t’u afrohemi të varfërve, t’i takojmë ata, t’i përmbushim vështrimet e tyre, t’i përqafojmë dhe t’i lëmë ata që ta ndiejnë ngrohtësinë e dashurisë që thyen vetminë e tyre. Dora e tyre e shtrirë është gjithashtu një ftesë për të dalë nga siguritë dhe ngushëllimet tona dhe për ta pranuar vlerën e varfërisë në vetvete.

4. Le të mos harrojmë kurrë se, për dishepujt e Krishtit, varfëria është mbi të gjitha një thirrje për ta ndjekur Jezusin në varfërinë e tij. Do të thotë të ecim pas tij dhe përkrah tij, një udhëtim që na udhëheq drejt lumturisë së Mbretërisë së qiellit (khs. Mt 5, 3; Lk 6, 20). Varfëri do të thotë të kesh një zemër të përulur që pranon kufizimet dhe mëkatet tona krijuese dhe kështu na mundëson që ta kapërcejmë tundimin për t’u ndier të gjithëfuqishëm dhe të pavdekshëm. Varfëria është një qëndrim i brendshëm që shmang shikimin e parave, karrierës dhe luksit si qëllimin tonë në jetë dhe kushtin për lumturinë tonë. Përkundrazi, varfëria krijon kushte për t’i mbajtur lirisht përgjegjësitë tona personale dhe shoqërore, pavarësisht kufizimeve tona, me besim në afërsinë e Hyjit dhe mbështetjen e hirit të tij. Varfëria, e kuptuar në këtë mënyrë, është matja që na lejon të gjykojmë se si t’i përdorim më së miri të mirat materiale dhe të ndërtojmë marrëdhënie që nuk janë as egoiste as posesive (khs. Katekizmi i Kishës Katolike, nr. 25-45).

Le ta marrim, pra, si shembullin tonë Shën Françeskun dhe dëshminë e tij për varfërinë autentike. Pikërisht për shkak se ai e mbajti shikimin e tij në Krishtin, Françesku ishte në gjendje që ta shihte dhe t’i shërbente atij në të varfrit. Nëse duam që të ndihmojmë historinë të ndryshojë dhe të promovojmë zhvillimin e vërtetë, duhet të dëgjojmë britmat e të varfërve dhe të angazhohemi që t’i japim fund margjinalizimit të tyre. Në të njëjtën kohë, u kërkoj të varfërve në qytetet dhe komunitetet tona që mos ta humbasin ndjenjën e varfërisë ungjillore e cila është pjesë e jetës së tyre të përditshme.

5. Ne e dimë se sa e vështirë është që bota jonë bashkëkohore ta shohë qartë varfërinë për atë që është. Megjithatë, në shumë mënyra varfëria na sfidon çdo ditë, në fytyrat e shënuara nga vuajtjet, margjinalizimi, shtypja, dhuna, tortura dhe burgosja, lufta, privimi i lirisë dhe dinjitetit, injoranca dhe analfabetizmi, emergjenca mjekësore dhe mungesa e punës, trafikimi dhe skllavëria, varfëria ekstreme dhe migrimi i detyruar. Varfëria ka fytyrën e grave, burrave dhe fëmijëve të shfrytëzuar nga interesat bazë, të grimcuar nga makinacionet e pushtetit dhe të parave. Çfarë liste të hidhur dhe të pafundme do të na duhej të hartonim ku të shtonim varfërinë e lindur nga padrejtësia sociale, degjenerimin moral, lakminë e një pakice të zgjedhur dhe indiferencën e përgjithësuar!

Tragjikisht, në kohën tonë, edhe siç grumbullohet pasuria e çmendur në duart e disa të privilegjuarve, shpesh në lidhje me aktivitetet e paligjshme dhe shfrytëzimin e tmerrshëm të dinjitetit njerëzor, ekziston një rritje skandaloze e varfërisë në sektorët e gjerë të shoqërisë në të gjithë botën. Të ballafaquar me këtë skenar, nuk mund të mbetemi pasivë, aq më pak të japim dorëheqjen. Ekziston një varfëri që shtyp frymën e iniciativës së shumë të rinjve duke i shmangur nga gjetja e punës. Ekziston një varfëri që shuan ndjenjën e përgjegjësisë personale dhe i lë të tjerët të punojnë ndërkohë që kërkojmë ndere. Ekziston një varfëri që helmon puset e pjesëmarrjes dhe lejon hapësirë të vogël për profesionalizëm; në këtë mënyrë e dëmton meritën e atyre që punojnë dhe janë produktivë. Për të gjitha këto forma të varfërisë duhet të reagojmë me një vizion të ri të jetës dhe shoqërisë.

Të gjithë të varfërit – siç i pëlqente të thoshte të Lumit Palit VI – i përkasin Kishës nga “e drejta ungjillore” (Fjalimi në hapjen e Sesionit të Dytë të Këshillit II Ekumenik të Vatikanit, 29 shtator 1963) dhe kërkojnë prej nesh një mundësi themelore në emër të tyre. Prandaj, lum duart e hapura që i përqafojnë të varfrit dhe i ndihmojnë ata: janë duart që sjellin shpresë. Lum duart që arrijnë përtej çdo pengese të kulturës, fesë dhe kombësisë, dhe derdhin balsamin e ngushëllimit mbi plagët e njerëzimit. Lum duart e hapura që nuk kërkojnë asgjë në këmbim, pa “nëse” ose “por” apo “ndoshta”; janë duart që thërrasin bekimin e Hyjit mbi vëllezërit dhe motrat e tyre.

6. Në përfundim të Jubileut të Mëshirës, dëshiroja t’i ofroja Kishës një Ditë Botërore të të Varfërve, kështu që në mbarë botën komunitetet e krishtera të mund të bëhen një shenjë gjithnjë e më e madhe e dashurisë së Krishtit për të varfrit dhe ata më në nevojë. Ditëve Botërore të vendosura nga Paraardhësit e mi, të cilat tashmë janë traditë në jetën e komuniteteve tona, dëshiroj t’ia shtoj këtë, e cila u shton atyre një plotësi tërësisht ungjillore, domethënë, dashurisë së veçantë të Jezuit për të varfrit.

E ftoj krejt Kishën, burrat dhe gratë vullnetmirë kudo, që ta kthejnë shikimin e tyre në këtë Ditë tek të gjithë ata që shtrijnë duart e tyre dhe luten për ndihmën dhe solidaritetin tonë. Ata janë vëllezërit dhe motrat tona, të krijuar dhe të dashur nga Ati Qiellor. Kjo ditë ka për qëllim, para së gjithash, që t’i inkurajojë besimtarët për të reaguar kundër një kulture të hedhjes dhe mbeturinave dhe të përqafojnë kulturën e takimit. Në të njëjtën kohë, të gjithë, të pavarur nga përkatësia fetare, ftohen për hapjen dhe bashkëndarjen me të varfërit nëpërmjet shenjave konkrete të solidaritetit dhe vëllazërisë. Hyji i krijoi qiejt dhe tokën për të gjithë; por fatkeqësisht disa kanë ngritur barriera, mure dhe gardhe, duke tradhtuar dhuratën origjinale të destinuar për të gjithë njerëzimin, pa asnjë përjashtim.

7. Është dëshira ime që, në javën para Ditës Botërore të të Varfërve, e cila bie këtë vit më 19 nëntor, të Dielën e tridhjetë e tretë të kohës gjatë vitit, komunitetet e krishtera të bëjnë çdo përpjekje për të krijuar momente takimi dhe miqësie, solidariteti dhe ndihme konkrete. Ata mund t’i ftojnë të varfrit dhe vullnetarët që të marrin pjesë së bashku në Eukaristi në këtë e diel, në mënyrë të tillë që të ketë një festë edhe më autentike të Solemnitetit të Zotit tonë Jezu Krisht, Mbretit Universal, të dielën e ardhshme. Mbretëria e Krishtit është më e dukshme në Golgotë, kur i pafuqishmi, i gozhduari në kryq, i varfri, dhe i zhveshur nga gjithçka, mishëron dhe zbulon plotësinë e dashurisë së Hyjit.

Këtë të diel, nëse ka të varfër aty ku jetojmë që kërkojnë mbrojtje dhe ndihmë, le t’i afrohemi atyre: do të jetë një moment i favorshëm për ta takuar Hyjin që kërkojmë. Duke ndjekur mësimet e Shkrimit (khs. Zan 18, 3-5; Heb 13, 2), le t’i mirëpresim ata si mysafirë të nderuar në tryezën tonë; ata mund të jenë mësues që na ndihmojnë të jetojmë më shumë në besim. Me besimin dhe gatishmërinë e tyre për të marrë ndihmë, ata na tregojnë në një mënyrë të qetë dhe shpesh të gëzueshme, sa thelbësore është të jetojmë thjesht dhe t’i dorëzohemi provanisë së Hyjit.

8. Në qendër të të gjitha nismave konkrete të kryera në këtë Ditë, duhet të jetë gjithmonë lutja. Le të mos harrojmë se Ati ynë është lutja e të varfërve. Lutja jonë për bukë shpreh besimin tonë te Hyji për nevojat tona themelore në jetë. Çdo gjë që Jezusi na mësoi në këtë lutje shpreh dhe bashkon britmën e të gjithë atyre që vuajnë nga pasiguritë e jetës dhe mungesa e asaj që u nevojitet. Kur dishepujt i kërkuan Jezusit që t’i mësonte të luteshin, ai iu përgjigj me fjalët me të cilat të varfërit flasin me Atin tonë, në të cilin të gjithë e pranojnë veten si vëllezër e motra. Ati ynë është një lutje e thënë në shumës: buka të cilën e kërkojmë është “e jona”, dhe kjo kërkon bashkëndarjen, pjesëmarrjen dhe përgjegjësinë e përbashkët. Në këtë lutje, të gjithë ne e njohim nevojën tonë për të kapërcyer çdo formë egoizmi, për të hyrë në gëzimin e pranimit të ndërsjelltë.

9. U kërkoj Vëllezërve të mi Ipeshkvij, meshtarëve dhe diakonëve, të cilët me anë të thirrjes së tyre kanë për mision mbështetjen e të varfërve, së bashku me të gjithë personat e shenjtëruar dhe të gjitha shoqatat, lëvizjet dhe vullnetarët kudo, për të ndihmuar që kjo Ditë Botërore e të Varfërve të ketë një traditë që konkretisht kontribuon në ungjillizim në botën e sotme.

Prandaj, kjo Ditë e re Botërore duhet të bëhet një apel i fuqishëm për ndërgjegjen tonë si besimtarë, duke na lejuar të rritemi në bindjen se bashkëndarja me të varfërit na mundëson të kuptojmë të vërtetën më të thellë të Ungjillit. Të varfërit nuk janë një problem: ata janë një burim nga i cili të nxjerrim, ndërsa përpiqemi të pranojmë dhe praktikojmë në jetën tonë thelbin e Ungjillit.

Nga Vatikani, 13 qershor 2017, në përkujtimi të Shën Antonit të Padovës.

Françesku

Shpërndaje

Comments are closed.

« »