Ti shërbesh një bote të plagosur në solidaritetin ndërfetar

Aug 31 • Kisha në botë, Opinion

Një thirrje e krishterë për reflektim dhe veprim gjatë dhe post Covid-19 

 

Këshilli Ekumenik i Kishave (CEC) dhe Këshillli Papnor për Dialog Ndërfetarë kanë publikuar këtë dokument të përbashkët me qëllim që të stimulojnë kishat dhe organizatat e krishtera për të reflektuar mbi rëndësinë e solidaritetit ndërfetar në një botë që është prekur nga pandemia COVID-19. Revista jonë po e publikon të plotë, që të jetë një reflektim edhe i ynë për të qenë të nxitur për veprimtari solidare për secilin që ka nevojë për ndihmën tonë.

 

Nga Këshilli Papnor për Dialog Ndërfetar & Këshilli Botëror i Kishave

 

Preambulë

Çka do të thotë për të krishterët të duan dhe t’u shërbejnë qenieve tjera njerëzore në një botë në të cilën pandemia e Covid-19, gjerësisht, ka shkaktuar vuajtje? Në një kohë si kjo, Këshilli Botëror i Kishave (WCC) dhe Këshilli Papnor për Dialog Ndërfetar (PCID) u bëjnë thirrje besimtarëve në Jezu Krishtin, që t’i duan dhe t’u shërbejnë të afërmve. Ne fokusohemi në rëndësinë e kësaj dhe jemi në solidaritet me ata që shpallin dhe praktikojnë fe që janë të ndryshme nga e jona apo e nuk e ndjejnë veten të lidhur me ndonjë traditë fetare të veçantë.

Ky dokument ka për qëllim të ofrojë baza të krishtera për një solidaritet ndërfetar që mund të frymëzojë dhe të konfirmojë, në të krishterët e të gjitha kishave, impulsin për t’i shërbyer një bote që nuk është e plagosur vetëm nga Covid-19 por bart edhe shumë plagë tjera. Edhe pse, fillimisht ka si qëllim t’u drejtohet të krishterëve, shpresojmë që do të jetë i dobishëm edhe për ata që i përkasin një religjioni tjetër, sidomos atyre që tashmë po i përgjigjen krizës me mendime të njëjta duke u bazuar në traditat e tyre. Sfida botërore që t’i përgjigjemi pandemisë na thërret që ta shtojmë vëmendjen dhe bashkëpunimin ekumenik dhe ndërfetar.

Shëmbëlltyra e Samaritanit të mirë (khs. Luka 10, 25-37) na ndihmon të meditojmë në pyetjen “Për kë jemi të thirrur ta duam dhe të kujdesemi?” dhe na ofron një udhrrëfim në lidhje me komplikimet që kanë të bëjnë me fjalët “shërbim” dhe “solidaritet”. Jezusi na tregon këtë ngjarje brenda kontekstit të dashurisë për të afërmin. Kur një njeri është i lënduar dhe i lënë skaj rrugës, anëtarët e bashkësive fetare kalojnë afër dhe e braktisin. Personi i cili ndalet për ta ndihmuar – një Samaritanas – vjen nga një bashkësi që ka qenë në kundërshtim me bashkësinë e tij për shekuj me radhë sa i përket identitetit fetar, mënyrës më korrekte të adhurimit dhe të drejtës që të marrë pjesë në çështje politike. Ngjarja është një thirrje që të meditojmë mbi nevojën që të tejkalojmë kufijtë për shërbim ndaj tjetrit dhe të bëhemi solidarë me ata që vuajnë. Është gjithashtu një thirrje që të tejkalojmë supozimet negative që mund të kemi dhe të pranojmë me përvujtëri dhe falënderim që ‘tjetri’ (në këtë rast Samaritani) mund të na tregojë kuptimin e vërtetë të shërbimit dhe solidaritetit.

Kjo shëmbëlltyrë i sfidon të krishterët që të mendojnë mbi faktin se si të jetojnë në një botë të plagosur nga pandemia Covid-19, jotoleranca fetare, diskriminimi, racizmi, padrejtësitë ekonomike dhe ekologjike dhe shumë mëkate tjera. Duhet ta pyesim veten: kush është i plagosur dhe kë e kemi plagosur ne apo e kemi neglizhuar? Ku mund, të habitur, ta shohim mëshirën e Krishtit në veprim? Kjo ngjarje na nxit që ti tejkalojmë paragjykimet fetare dhe mosmarrëveshjet kulturore me ata të cilëve u shërbejmë dhe me ata të cilët shërbejmë, ndërsa mundohemi që ti ulim vuajtjet dhe të kthejmë shërim dhe plotësi në një botë pluraliste. Njëkohësisht, na jep shpresë, që është qendër e fesë tonë dhe mënyra për të jetuar, kur kuptojmë se vetë Krishti, si ai ‘tjetri’ – Samaritani – është ai i cili po e ofron ndihmën e Tij për ti ndihmuar ata që janë të lënduar.

 

Kriza aktuale

Pandemia e Covid-19 ka pasur një impakt të menjëhershëm dhe të pashmangshëm në mbarë botën dhe na ka gjetur të pa përgatitur. Në mënyrë drastike ka ndryshuar jetën e përditshme të secilit prej nesh dhe ka ekspozuar në mënyrë të fuqishme plogështinë apo dobësinë e mbarë njerëzimit. Krahas milionave që janë prekur fizikisht, shumë të tjerë janë prekur nga ana psikologjike, ekonomike, politike dhe fetare; të gjithëve u është mohuar adhurimi publik. Njerëzit kanë pasur vështirësi të përballen me vdekje dhe pikëllim, veçanërisht me pamundësinë që të qëndrojnë afër shtratit të vdekjes së më të dashurve të tyre dhe t’i kryejnë ritet dhe funeralet në mënyrë dinjitoze. Mbyllja e rrëzoi në gjunjë ekonominë botërore dhe uria botërore mund të dyfishohet për shkak të kësaj katastrofe. Po ashtu ka kontribuar në rritjen e dhunës familjare. Kërkesat për një distancë sociale dhe fizike kanë nënkuptuar izolim për shumë njerëz. Dëshpërimi, ankthi dhe pasiguria e kanë dominuar jetën e njeriut. Coronavirusi i ka prekur të gjithë – të pasur dhe të varfër, të moshuar dhe fëmijë, persona në qytete dhe fshatra, bujq dhe industrialist, punëtorë dhe studentë.

Ndërsa i tërë njerëzimi është i plagosur rëndë, pandemia na ka përkujtuar boshllëkun skandaloz që ekziston mes të varfërve dhe të pasurve, mes të privilegjuarve dhe të pa privilegjuarve. Në shumë vende, të sëmurët, të moshuarit dhe ata me aftësi të kufizuara kanë vuajtur tmerrësisht shumë, shpesh herë me pak apo pa kujdes mjekësor. I ka përkeqësuar paragjykimet racore dhe ka shtuar dhunën kundër atyre që janë konsideruar për një kohë të gjatë një kërcënim ndaj trupave politike dominuese që janë të strukturuar dhe të mbështetur në një sistem të pabarazisë, përjashtimit, diskriminimit dhe dominimit. Njerëzit e përjashtuar, sidomos emigrantët, refugjatët dhe të burgosurit janë prekur më së shumti nga kjo pandemi.

Mjerimi njerëzor i lidhur me pandeminë Covid-19 po ndodh brenda një konteksti më të gjerë të vuajtjes së planetit. Shumë na kanë ftuar që të dëgjojmë jo vetëm zërat e njerëzve që vuajnë, por edhe të qarat e vazhdueshme të tokës dhe mbarë bashkësisë që jeton në të, gjë që mund të përkeqësohet nga pasojat ekonomike që do të lërë Covid-19. Ne mund ta vërejmë krizën shëndetësore si lajmëtare e krizave të ardhshme që lidhen me ndryshimin klimatik dhe sulmin ndaj biodiversitetit. Urgjentisht kemi nevojë për një kthim ekologjik me sjellje dhe veprime, në mënyrë që të kujdesemi më me efekt për botën tonë, duke pasur kujdes dhe vëmendje ndaj rënkimeve të krijimit.

Vëmendja apo kujdesi i lartë ndaj dobësisë sonë është një thirrje për forma të reja solidariteti që arrin të gjithë kufijtë. Në këtë orë krize, ne me falënderim e njohim shërbimin heroik nga ana e punonjësve të shëndetësisë dhe të gjithë atyre që ofrojnë shërbime, duke rrezikuar shëndetin e tyre, pavarësisht identitetit. Kemi parë po ashtu shenja të shumta të solidaritetit njerëzor me nevojtarët, të manifestuar nga vullnetarizmi dhe bamirësia. Ne gëzohemi se të krishterët, ashtu si njerëz të feve të ndryshme dhe të vullnetit të mirë, po bashkëpunojnë që të ndërtojnë një kulturë dhembshurie, duke u shkuar në ndihmë nevojtarëve dhe më të dobëtëve me materiale, asistencë psikologjike dhe shpirtërore, në nivele individuale dhe institucionale, sepse ne jemi një familje njerëzore, jemi të gjithë vëllezër dhe motra dhe bashkë-banues të tokës, shtëpia jonë e përbashkët. (Ndër)varësia jonë na kujton se askush nuk mund të shpëtohet vetvetiu. Kjo është kohë për të zbuluar forma të reja të solidaritetit që ta mendojmë një botë të post Covid-19.

Meqenëse marrëdhëniet ndërfetare mund të jenë një mjet i fuqishëm për të shprehur dhe ndërtuar solidaritetin dhe ndihmë që ta hapim vetveten ndaj burimeve që na vijnë nga përtej kufizimeve tona, u ftojmë që të meditoni se si ne, si të krishterë, mund të bëhemi partnerë në solidaritet me të gjithë njerëzit fetarë dhe vullnetmirë. Në këtë rrugëtim drejt solidaritetit, bashkësi të ndryshme frymëzohen dhe mbështeten nga shpresa që gjejmë në traditat tona të ndryshme.

 

Solidaritet i mbështetur nga shpresa

Të gjithë njerëzit kanë shpresa dhe ëndrra dhe shpresa përforcon vullnetin njerëzor dhe ofron mbështetje në kohëra të vështira. Si të krishterë, ne shpresojmë në mbretërinë e premtuar të Hyjit në të cilën mbarë krijimi do të pajtohet dhe do të bashkohet në drejtësi dhe paqe. Kjo shpresë e shndërron jetën tonë duke na drejtuar përtej të tashmes dhe njëkohësisht na prin që ta ndjekim Krishtin në shërbim të kësaj bote dhe lulëzimit të saj. Si rezultat, të gjithë të krishterët janë të thirrur të punojnë së bashku dhe të bashkëpunojnë me ndjekësit e religjioneve dhe traditave tjera që të plotësojnë shpresën për një botë të bashkuar në drejtësi dhe paqe. Më gjerësisht, jemi të thirrur që të bëhemi burra dhe gra të shpresës, që punojnë së bashku me të gjithë njerëzit vullnetmirë për një botë më të mirë.

Shpresa është veçoria themelore e të gjitha religjioneve. Përgjatë historisë së njerëzimit e dimë se, shpresa e religjioneve, shpesh ka frymëzuar besimtarët që të kujdesen në dashuri dhe dhembshuri për ata që vuajnë nga tragjeditë e gjendjes njerëzore. Sot, kemi nevojë për një bashkëndarje universale të vlerave etike dhe shpirtërore, në mënyrë që të injektojnë një shpresë të re në këtë botë të shkatërruar nga pandemia. Në këtë respekt, religjionet mund të ofrojnë një kontribut të çmuar që ta rizgjojnë dhe ta udhëheqin njerëzimin që të ndërtojnë një rend të ri shoqëror në nivel lokal, rajonal, kombëtar dhe ndërkombëtar. Ky vizion i ri duhet të bazohet në bashkimin e mbarë familjes njerëzore e po ashtu në trashëgiminë e vlerave morale të përbashkëta për të gjitha qeniet njerëzore. Sot, ekziston një ndërlidhje globale që na nxit të marrim përgjegjësi mbi planetin, të bazuar në vlerat e përbashkëta fetare dhe etike, në mënyrë që ta shërojmë botën e post Covid-19. Jemi të thirrur që të riangazhohemi me këtë botë, veçanërisht në përgjigje ndaj plagëve të rënda në vetvete, në familjet tona, në qytetet dhe kombet tona dhe në mbarë krijimin.

 

Baza jonë për solidaritetin ndërfetar

Si të krishterë ne e shohim bazën tonë për një solidaritet ndërfetar në besimin tonë në një Zot në tre vehtje hyjnore, Ati, Biri dhe Shpirti Shenjt:

  1. Të gjitha qeniet njerëzore janë krijesa të një Zoti të vetëm, Atit (khs. Zanafilla 1, 26-27), i cili e ka planin e njëjtë, të mirë, për ta. Ne jemi vëllezër e motra, të lidhur nga dashuria dhe nga dinjiteti ynë i përbashkët që nuk duhet të fitohet. Prandaj, si një familje e lidhur me një Krijues dhe të krijuar sipas shëmbëlltyrës së Zotit, ne kemi përgjegjësi për njëri-tjetrin. Ky vetëdijesim na sfidon që të jemi fytyra dhe mjeti i dashurisë shëruese së Zotit në botë, duke e mbrojtur dhe duke e ripërtërirë dinjitetin e të gjitha qenieve njerëzore. Duke u kujdesur për njëri-tjetrin dhe duke i larguar pengesat, në mënyrë që të jemi dhe të bëhemi persona të përgjegjshëm për mirëqenien e njëri-tjetrit, ne e nderojmë atë sipas të cilit jemi krijuar. Ashtu siç na ka treguar Samaritani i mirë, ky solidaritet është universal, tejkalon kufijtë dhe ka për synim të shkojë tek i gjithë njerëzimi. Ndërlidhshmëria jonë themelore dhe bashkëndarja e zanafillës sonë kanë rëndësi më shumë se sa ndasitë e ndërtuara nga njerëzit.
  2. Besimi dhe shpresa jonë janë në Jezu Krishtin, i cili na shëron me plagët e tija (khs. 1 Pjetrit 2,24). Në Jezu Krishtin ne vihemi faqe-faqas me vuajtjen pa e humbur shpresën tonë të bazuar mirë. Në flijimin e tij, Jezusi mori dhembshurinë, në kuptimin e saj origjinal të bashkë-vuajtjes apo “vuaj me”, në shërimin ekstrem, në dashurinë që tejkalon çdo kuptim. Ne si të krishterë jemi të thirrur në këtë shërim të njëjtë të të “vuajturit me”, duke u bërë kanale të dashurisë së Tij e njëkohësisht duke qenë të varur nga ajo për shërimin e vetvetes. Dhembshuria e Samaritanit të mirë na mundëson dhe na lejon që ta shohim në të imazhin e Krishtit, i cili i shtrin plagët e veta ndaj botës. Ne e njohim faktin se virtyti i mëshirës dhe dhembshurisë për të gjithë ata që vuajnë janë të pranishme në tradita tjera fetare, të cilat kanë po ashtu shembuj të pasur me bujarinë dhe kujdesin për nevojtarë.
  3. Ne e shohim Krishtin në njeriun që vuan anash rrugës. Në vuajtjet e vëllezërve dhe motrave tona ne e takojmë fytyrën e Jezusit të vuajtur (khs. Mateu 25, 31-46). Ky kuptim i bashkëvuajtjes së Krishtit me tërë njerëzimin na sfidon ne të krishterët që të dimë se të gjitha vuajtjet e mbajnë të njëjtin dinjitet dhe të njëjtën thirrje për shërim – kështu që as “njëri prej këtyre më të vegjëlve” (khs. Mateu 18,14) nuk duhet të lihet anash. Për ne, solidariteti i Jezusit me atë që vuan është aq radikal sa transformues: plotësisht e mbështjell plagën e botës duke mos lejuar që të ketë distancë nga dhimbja e tjetrit dhe ta marrë mbi vete. Sidoqoftë, në ringjalljen e Jezusit, ky solidaritet e hap një mënyrë të re të të qenurit për të gjithë. Ringjallja është dëshmia dhe siguria se dashuria është më e madhe se plagët, edhe pse të thella, dhe se vdekja nuk do ta ketë fjalën e fundit.
  4. Kur jemi në solidaritet me të tjerët, ne jemi të lidhur me veprën e Shpirtin Shenjt. Shpirti Shenjt “fryn në drejtim që do” (Gjoni 3,8). Kur kthehemi kah tjetri, veçanërisht tek një person që ka nevojë, ashtu siç bën Samaritani i mirë, ne mund të mbesim të mrekulluar dhe të përvujtërohemi, duke parë se si Zoti vepron. Ashtu si forca shpirtërore që na drejton kah Zoti në lutje dhe drejt të afërmit në shërbim dhe solidaritet, Shpirti na lidh në një mënyrë krejtësisht të veçantë me njerëzit besimtarë. Na forcon me dhurata të cilat duhet t’i përdorim për ndërtimin e njerëzve. Ka aftësinë për të prodhuar në ne vepra të dashurisë, gëzimit, paqes, durimit, mirësisë, bujarisë, besnikërisë, butësisë dhe vetë përmbajtjes dhe të na largojë nga rruga e mashtrimit, konkurrencës dhe zilisë (khs. Galatasve 5, 22-23, 26). Është Shpirti, gjithashtu, që na dërgon në këtë botë që të jemi lajm i mirë dhe të jemi duart e Krishtit që kujdesen për të gjithë ata që vuajnë.

 

Parime

Besimi në rëndësinë e ecjes së përbashkët reflektohet nga fakti se WCC dhe PCID e kanë shkruar këtë dokument së bashku. Ne besojmë se edhe procesi i nisjes dhe i përmbajtjes pasqyrojnë hapjen tonë dhe përgjegjësinë si të krishterë që të hyjmë në dialog me besimtarët e religjioneve dhe traditave tjera. Ne i pranojmë parimet që pasojnë, që të na udhëheqin në punën e shërbimit ndaj njëri-tjetrit në këtë botë të plagosur, së bashku me njerëzit e besimit dhe vullnetit të mirë. Ato rrjedhin nga besimi ynë i përbashkët në Zotin Atë, Bir dhe Shpirt Shenjt dhe në planin e Zotit për tërë njerëzimin.

  1. Përvujtëria dhe cënueshmëria: si të krishterë, jemi të thirrur të ecim me përvujtërinë e Zotin tonë (khs. Mikea 6,8; Mateu 11,29) dhe të bashkëndajmë vuajtjet e Krishtit dhe vuajtjet e botës. Kur hapemi ndaj “guxoj dhe kujdesem”, ne mësojmë të jetojmë dëshminë tonë si diçka e jona. Në atë përvujtëri dhe cenueshmëri, ne e ndjekim modelin e Krishtit dhe dashurisë së tij flijuese dhe në të e arrijmë tërë potencialin tonë (khs. Filipianëve 2, 5-11). Është krenaria dhe paaftësia jonë që të hapemi ndaj tjerëve dhe të rritemi, që na kurthon dhe na vë në pozita që krijojnë dhe ku përjetojmë ndasi. Sikurse Jakobi në luftën e tij me Zotin, ne duhet të rrezikojmë që të lëndohemi në mënyrë që të marrim bekim (khs. Zanafilla 32, 22-32). Ne jemi të cenueshëm kur e flasim të vërtetën para fuqisë dhe kur e ngrisim zërin për ata që vuajnë padrejtësi. Gjithashtu besojmë në drejtësi si bazë e faljes, pa të cilën konfliktet nuk mund të zgjidhen dhe ne qëndrojmë mbi themelet e një tradite të gjatë të krishterësh që e kanë dhënë jetën për këtë, duke e treguar flijimin vetëmohues të Jezu Krishtit.
  2. Respekti: si të krishterë duhet të kemi respekt për situatën komplekse dhe unike të secilit individ dhe për të drejtën e tyre që ta tregojnë historinë e vet. Jemi të thirrur që t’i shohim dhe t’i trajtojmë të tjerët si subjekt i historisë së tyre e jo objekte të historisë sonë dhe të rezistojmë ndaj reduktimit të të drejtave të tyre dhe lirisë në faktorë, siç janë gjendja e tyre fizike apo mendore, kombësia, të ardhurat, gjinia, ngjyra e lëkurës, etj. Në këtë ne jemi dëshmitarë të Zotit, vetë zbulimi i të cilit erdhi në një kohë të caktuar dhe në një vend të caktuar, në fytyrën njerëzore të Jezu Krishtit (khs. Gjoni 1,14) dhe kjo tregon se i tërë njerëzimi dhe të gjithë njerëzit janë krijuar sipas imazhit të Zotit. Kjo na detyron që të punojmë drejt mbylljes së zbrazëtirave dhe të shërojmë pabarazitë kurdo që shfaqen, duke përfshirë të pasur e të varfër, burra dhe gra në biseda të ngushta dhe të bashkëpunojmë me ata, jeta dhe historia e të cilëve, shpesh përfshihet nga këto pabarazi (khs. Mateu 7,12).
  3. Bashkësia, dhembshuria dhe e mira e përbashkët: këto vlera formojnë bazën e angazhimit tonë me botën (krh. Mateu 5,7). Jemi të thirrur që ta përqafojmë jetën komplekse dhe të dhimbshme të natyrës njerëzore, ashtu si Zoti ynë e bëri duke u bërë njeri në Jezu Krishtin. Është vetëm në marrëdhënie që ne e eksperimentojmë vërtetë njerëzimin tonë dhe duke e dashur tjetrin, duke bashkëndarë vuajtjen, ne bëhemi njerëz të plotë në atë mënyrë siç Zoti e ka paraparë dhe na e ka zbuluar me shembullin e Jezu Krishtit. Shtytja mbi solidaritetin tonë qëndron në ndërtimin e bashkësive përfshirëse dhe të drejta, që kultivojnë dhembshuri dhe e shtyjnë të mirën e përbashkët duke u kujdesur më shumë për plagët e botës të cilat Jezusi i përqafoj përmes vuajtjes së tij me të braktisurit e kësaj bote – “jashtë derës së qytetit” (Hebrenjve 13,12).
  4. Dialogu dhe të mësuarit reciprok: jemi të thirrur që të mësojmë nga njëri-tjetri në këtë kohë krize. Duhet të jemi të aftë që të hapemi ndaj asaj çka Zoti mund të na mësojë përmes atyre prej të cilëve më së paku e presim që mund të mësojmë diçka (khs. Veprat e Apostujve 11, 1-8). Të varfrit dhe të lënduarit shpesh kanë mësime të rëndësishme që të na mësojnë dhe dhurata të na japin. Duhet ta kuptojmë varfërinë dhe plagosjen që gjendet brenda nesh. Duhet të jemi të gatshëm që jeta jonë të ndryshojë në atë masë sa kërkojmë që jeta e dikujt tjetër të ndryshojë: për shembull, kur emigrantët dhe refugjatët mirëpriten, të dy, ata dhe bashkësitë mikpritëse mund të shndërrohen. Në vuajtje dhe cenueshmëri ekziston një mundësi që të takojmë veprën e Zotit (khs. Gjoni 9, 2-3). Të krijuar sipas imazhit dhe shëmbëlltyrës së Zotit, çdo qenie njerëzore e reflekton imazhin hyjnor tek ne dhe na ndihmon ta pyesim veten sa jemi duke e zhvilluar thirrjen tonë që ta dëshmojmë dashurinë e Zotit.
  5. Pendimi dhe Ripërtëritja: në mënyrë që të jemi pjesë e procesit të shërimit dhe të plotësisë, ne si të krishterë jemi të thirrur që të pranojmë bashkëpunimin dhe fajin në shumë sisteme të shtypjes me të cilat i kemi përkeqësuar vuajtjet e shumë njerëzve (2 Samuelit 12). Me sigurinë se Zoti na fal, duhet të pyesim se si, ne që jemi të lënduar nga mëkati, i kemi lënduar të tjerët dhe më gjerësisht mbarë krijimin e Zotit. Duhet ta dëgjojmë britmën e nënës tokë dhe të vëllezërve e motrave që vuajnë. Me një zemër që dhemb, ne e dimë se, si bashkësi, e kemi historinë tonë të abuzimit që ka lënduar më të dobëtit prej nesh. Rrëfimi ndaj bashkëpunimit në vuajtje është pikënisja për një ripërtëritje që do të na mundësojë ta jetojmë më gjatë jetën. Një meditim i tillë vetë-kritik do të na ndihmojë t’u rezistojmë tundimeve që të fajësojmë të varfrit për varfërinë e tyre apo ata që lëndojnë për plagët e tyre. Na ndihmon, po ashtu, fakti që të refuzojmë idenë se Zoti zgjedh disa persona që të pasurohen e tjerët të vuajnë, duke u bazuar në vlerën apo veprat e tyre dhe t’i tejkalojmë ato sisteme të padrejtësisë që në mënyrë të heshtur kanë jetuar përmes heshtjes dhe neutralitetit.
  6. Mirënjohja dhe bujaria: të krishterët janë të thirrur që të jenë mirënjohës dhe bujar. Ne nuk duhet të harrojmë se, jo përmes meritave tona, jemi të pasuruar me dhurata të dhëna nga Zoti, burimi i çdo dhurate të përsosur (khs. Jakobi 1,17). Për këtë duhet të jemi mirënjohës ndaj Zotit. Duhet t’i rezistojmë tundimit që të kapemi pas posedimeve tona. Njëra prej shenjave dalluese të Kishave të para ishte ekonomia e saj e bashkëndarjes që bëhej me zemra të sinqerta dhe të lumtura (khs. Veprat e Apostujve 2, 45-46). Kemi po ashtu shembuj të bashkësive të para të krishtera që lulëzonin në gëzim dhe bujari, edhe përkundër mundimeve të rrepta dhe varfërisë ekstreme, përmes hirit përforcues të Zotit, që në Jezu Krishtin u bë i varfër për ne (2 Korintasve 8, 1-9). Gëzimi dhe mirënjohja jonë për vetë zbulimin e Zotit në Jezu Krishtin na ofrojnë sigurinë dhe besimin se duhet ta vëmë tërë vetveten në vijën e parë të shërbimit ndaj botës së plagosur, të frymëzuar nga shembuj të papritur të bujarisë.
  7. Dashuria: jemi të thirrur ta jetojmë dashurinë e Krishtit duke ia treguar botës fytyrën e tij. Ne duam sepse kemi qenë të dashur (khs. 1 Gjoni 4,19). Dashuria e jetuar e tregon fytyrën e vërtetë të krishterimit (khs. Gjoni 13,35), edhe pse nganjëherë fytyra e krishterimit që ne si të krishterë paraqesim apo nga ajo që ndërtojmë, është e vështirë të duket. Feja jonë bëhet e gjallë në veprim kur jetohet dashuria e Krishtit. Prandaj, duke punuar së bashku për një botë më të mirë, ndërton mbretërinë e drejtësisë së Zotit, paqes dhe gëzimit në shumë mënyra. E mban fenë tonë dhe misionin të gjallë dhe aktiv, i jep formë jetës sonë si të krishterë në një shenjë të pranisë së Krishtit dhe ndërton dashuri e mirëkuptim në mes nesh dhe atyre me të cilët bashkohemi për ta shprehur dashurinë tonë në veprim. Kur punojmë drejt zbutjes së vuajtjes jemi duke punuar drejt mbretërisë së premtuar në ne përmes Krishtit, ku të fundit do të jenë të parët (khs. Mateu 20,16) – në kundërshtim të dukshëm me perandoritë e kohës sonë.

 

Rekomandime

U bëjmë thirrje të gjithë të krishterëve që t’u shërbejnë të afërmve dhe të shërbejnë me ta duke marrë në konsideratë rekomandimet e mëposhtme.

  1. Gjeni mënyra që të jeni dëshmitarë të vuajtjes, duke e tërhequr vëmendjen tek ajo dhe duke i sfiduar forcat që mundohen ta heshtin apo ta përjashtojnë zërin e të lënduarve dhe më të dobëtëve mes nesh, duke mbajtur si përgjegjës personat dhe strukturat që fshihen prapa kësaj vuajtjeje.
  2. Promovoni një kulturë të përfshirjes që kremton diversitetin si dhuratë të Zotit, të shënoni të gjitha shenjat e përjashtimit që shohim sot nëpër shoqëritë tona në nivele të ndryshme. Kjo duhet të fillojë brenda jetës familjare dhe të vazhdojë përmes institucioneve shoqërore. Drejt këtij qëllimi ne rekomandojmë përdorimin e përgjegjshëm të rrjeteve sociale, në mënyrë që të zhvillohet një komunikim i shëndetshëm dhe konstruktiv, të zgjeroni mesazhin e paqes dhe solidaritetit.
  3. Ushqeni solidaritetin përmes spiritualitetit, duke konsideruar se si praktikat shpirtërore tradicionale si lutja, agjërimi, vetëmohimi dhe lëmosha mund të bëhen më thellësisht dhe me një përkujdesje më të madhe ndaj nevojave të një bote më të gjerë dhe thirrja jonë do të jetë në solidaritet me ata që vuajnë.
  4. Zgjeroni forminin e klerit, anëtarëve të bashkësive rregulltare dhe rregullave (mashkullor dhe femëror), laikëve, punëtorëve pastoral dhe studentëve që të nxisin empati dhe t’i pajisni ata me dijen më të mirë dhe me mjetet e nevojshme për të punuar për një njerëzim të plagosur, në bashkëpunim me të tjerët.
  5. Angazhohuni dhe mbështetni rininë, ideali i të cilëve dhe energjia, mund të jenë antihelm ndaj tundimit të cinizmit, në përpjekjen për të shëruar botën e plagosur, pjesë e së cilës jemi.
  6. Krijoni hapësira për dialog (sikurse dëshiron të bëjë ky dokument) që janë përfshirës dhe përqafues. Mësoni nga anëtarët e religjioneve tjera mbi motivimin e tyre, parimet dhe rekomandimet për të punuar në solidaritetin ndërfetar, në mënyrë që të afroheni sa më shumë në mirëkuptim dhe bashkëpunim. Krijoni hapësira për të margjinalizuarit që të dëgjohen dhe të respektohen, ofroni hapësira që mund t’ju përkasin. Krijoni platforma për grupe të ndryshme që të mund t’i bëjnë shoqëri njëri-tjetrit dhe kështu të rriten në dashuri dhe mirëkuptim.
  7. Ristrukturoni projektet dhe proceset për solidaritet ndërfetar përmes një ekzaminimi të vazhdimësisë së projekteve dhe forcave ekzistuese, që të vendosni ku mund të fitoni nga puna në bashkëpunim me bashkësitë tjera, organizatat dhe shoqatat. Ristrukturoni projektet në atë mënyrë që të pohojë diversitetin në të cilin jemi krijuar. Puna jonë mund të reflektojë vetëm plotësinë e njerëzimit nëse i rezistojmë tundimit që të “qëndrojmë vetëm”. Ti shërbesh së bashku një bote të plagosur na bën të gjithëve fqinjë.

 

Përmbyllje

Solidariteti ekumenik dhe ndërfetar ia mundëson përkushtimit tonë fetar që të bëhet një faktor i cili bashkon, në vend që të ndajë, njerëz. Kur punojmë bashkë me besimtarë të besimeve tjera dhe me njerëz vullnetmirë, ne modelojmë paqen, drejtësinë dhe ndërlidhshmërinë që janë në zemër të bindjeve tona fetare, e njëkohësisht rikrijojnë dhe i forcojnë këto vlera.

Për të krishterët, solidariteti ndërfetar është një mënyrë për të jetuar, në njërën anë, urdhërimin e Jezu Krishtit për ta dashur tjetrin dhe në anën tjetër, një punë me të tjerët në kërkim të paqes e që është vullneti i Zotit për botën. Duke u rritur në dashuri për ata të cilët i ndihmojmë, me ata të cilët ndihmojmë dhe për ata që na ndihmojnë, krijohen shumë mënyra që të jetojmë plotësisht në atë pse na ka krijuar Zoti – mbajtës të imazhit hyjnor dhe bashkëndarës të imazhit të tij tek të tjerët.

Ndërsa e hapim vetveten ndaj shërbimit në një botë të plagosur nga Covid-19, përmes solidaritetit ekumenik dhe ndërfetar, le të marrim forcë nga shembulli i atij që ndjekim, Jezu Krishtit. Ai nuk erdhi për të qenë shërbyer por për të shërbyer (khs. Mateu 20,28). Duke e imituar dashurinë dhe bujarinë e Samaritanit të mirë le të kërkojmë që ti mbështesim të dobëtit dhe të ligshtit, ti ngushëllojmë të pikëlluarit, ta zbusim dhimbjen dhe vuajtjen dhe t’ua sigurojmë dinjitetin të gjithëve. Le të ndërtojmë së bashku, duke i hapur zemrat në dialog dhe duart në solidaritet, një botë të shënuar nga shërimi dhe shpresa./drita.info

 

Përktheu nga anglishtja: Don Alfred Sokoli

Shpërndaje

Comments are closed.

«