Çfarë do të thotë të jesh prift sot?

Sep 29 • Opinion

Nga Atë Timothy Radcliffe O.P.

 

“Reflektim mbi shërbesën meshtarake në kohën tonë, nga Atë Timothy Radcliffe o.p., mbajtur gjatë “Tre ditëve të klerit” në dioqezën e Bolonjës.”

Unë jam jashtëzakonisht mirënjohës që Kardinal Zuppi më ftoi të ndaj me ju disa reflektime mbi atë çfarë do të thotë të jesh prift sot. Jam veçanërisht i emocionuar ta bëj këtë për priftërinjtë e Bolonjës, ku ndodhet edhe trupi i Shën Dominikut 800 vjet pas vdekjes së tij. Është në shtëpi me ju, që do të thotë se edhe unë ndihem si në shtëpi me ju!

Si dominikan i ri më mësuan se i gjithë predikimi fillon me dëgjimin dhe jam shumë i vetëdijshëm për të folur me ju tani, para se t’ju dëgjoja dhe të mësoja diçka për jetën tuaj, gëzimet dhe vuajtjet tuaja. Prandaj ju kërkoj të më falni, nëse ajo që them nuk do të jetë e dobishme për ju.

Një herë një miku im, një ipeshkëv anglez, më kërkoj të predikoja në 25 vjetorin e shugurimit të tij ipeshkvor. Të gjithë ipeshkvinjtë anglezë do të ishin të pranishëm. Ai më tha: “Timote, na trego çfarë do të thotë të jesh një ipeshkëv i mirë”. Unë u thashë vëllezërve të mi dominikanë: “Çfarë mund të them? Unë kurrë nuk kam qenë ipeshkëv!”. Njëri prej tyre u përgjigj: “Mos u shqetëso, Timote, në të kaluarën injoranca nuk të ka penguar kurrë të flasësh!”

 

Nuk është e lehtë të jesh prift

Kjo është një kohë e vështirë për të qenë prift. Populli i Hyjit është i skandalizuar thellë nga kriza e abuzimit seksual. Shumë të rinj mendojnë se Kisha është jashtë kësaj bote, se është kundër grave dhe homoseksualëve. Ata mendojnë se nuk kemi ide për jetën e tyre. Ne mund të dukemi të parëndësishëm, si një makinë shkrimi në epokën e laptop. Dhe shumë të rinj po largohen nga Kisha. Ata hoqën dorë prej saj.

Ekziston një histori që flet për një situatë të tillë, e cila është historia jonë. Dy dishepuj të zhgënjyer janë duke shkuar në Emmaus menjëherë pas Pashkëve. Ata kishin shpresuar se Jezusi do të ishte ai që do të vinte për të shpëtuar Izraelin, por ai dështoi. Kishte dëshmi për disa gra që thonin se Jezusi ishte ringjallur nga të vdekurit, por apostujt i kishin hedhur poshtë si “trillime” (khs. Lk 24,11). Ishin vetëm gra! Prandaj ata humbën besimin dhe shpresën. Ata largohen nga bashkësia e dishepujve në Jerusalem dhe kthehen në shtëpi. Ata hoqën dorë. Ata janë njësoj si shumë njerëz sot. Si mund t’i arrijmë ata? Si e bën Jezusi?

Për çfarë po flitni? Dy dishepujt po përpiqen të kuptojnë dështimin e shpresave të tyre kur takojnë këtë të huaj. Jezusi nuk thotë se ata janë gabim, dhe se ai është ringjallur. Nuk u thotë atyre se duhet të besojnë. Ai i pyet ata: “Për çfarë po flisni?” (khs. Lk 24,17). Filloi me ta. Ata janë të ftuar të shprehin hutimin dhe zhgënjimin e tyre, zemërimin e tyre. Ai nuk flet derisa të ketë dëgjuar. Pra, predikimi ynë fillon duke dëgjuar atë që njerëzit mbajnë në zemrat e tyre, gjë që është pikërisht ajo që unë nuk po bëj sot!

Dhe fjalët e tyre të para për të janë: “A thua je ti i vetmi nga të huajt në Jeruzalem që nuk e di se çka ndodhi në të po në këto ditë?” (Lk 24,18). Ata janë njësoj si shumë të rinj italianë dhe anglezë: “Ju priftërinj dhe rregulltar nuk e keni idenë se çfarë po kalojmë”. Shumë katolikë të zhgënjyer mendojnë se ne nuk e kemi idenë për gjendjen e brendshme të tyre, apo çfarë do të thotë të jesh një grua e re me një fëmijë të padëshiruar gjatë rrugës, ose të jesh homoseksual dhe i vetmuar dhe të ndihesh i refuzuar nga Kisha.

Kjo ndjenjë e të mos kuptuarit është përkeqësuar gjatë kësaj pandemie, në të cilën humbasin mënyrat normale për të bashkëndarë jetën e njerëzve tanë. Pas më shumë se një viti nga virusi, shumë njerëz, madje edhe priftërinj, gjithashtu ndihen të vetmuar, të harruar dhe të keqkuptuar.

Pra, si ne priftërinjtë i hapemi botës së tyre, me dhimbjen dhe gëzimin e tyre, ëndrrat dhe frikën e tyre? Unë personalisht më dukej e dobishme të dëgjoja këngë dhe të shikoja filma që të rinjtë i duan. Kjo është bota e tyre dhe unë duhet të hyj në të. Për shembull, një seri televizive shumë e njohur në Britaninë e Madhe quhej Normal People. Bëhet fjalë për disa studentë të rinj irlandezë që bien në dashuri. Ka shumë seks dhe nuk përmendet Kisha apo feja. Të rinjtë thjeshtë supozojnë se një prift i vjetër si unë mund të mos jetë i interesuar për një program të tillë. Por nëse janë aty ku janë, aty duhet të rrezikoj.

Ndërsa iu afruan fshatit ku do të shkonin… Vini re se ata po shkojnë në drejtim të gabuar, duke ikur nga bashkësia e apostujve në Jeruzalem. Jezusi nuk ua bllokon rrugën, as nuk u thotë të kthehen. Ata do ta bëjnë atë lirshëm kur të jetë koha e duhur. Përkundrazi, ecte me ta.

Shërbesa më e dhimbshme e një prifti është të ecë me njerëzit kur ata largohen nga Kisha dhe refuzojnë mësimet e saj. Shën Tereza nga Lisieux tha se thirrja e saj ishte të ulej në tryezë me jobesimtarët dhe të pinte nga kupa e tyre e hidhur. Papa Françesku thotë se Kisha është thirrur të dalë nga vetja dhe “të shkojë në periferi, jo vetëm gjeografikisht, por edhe në periferitë ekzistenciale: misteri i mëkatit, dhimbjes, padrejtësisë, injorancës dhe indiferencës fetare, rrymat intelektuale dhe të gjitha mjerimet tjera.”

 

Arti i të folurit

Një nga miqtë e mi më të ngushtë u largua nga Urdhri Dominikan para shugurimit. Pastaj ai u largua nga Kisha dhe humbi besimin në Zotin. Ne takohemi çdo dy muaj për të ngrënë dhe pirë diçka. Ne ndajmë atë që po bëjmë, shpresat dhe ëndrrat tona. Shumë nga besimet e tija tani janë në kundërshtim me të miat. Ai lufton për eutanazinë vullnetare. Është thellësisht e dhimbshme për mua. Por nuk kam pse të ndahem me të.

Së pari, sepse ai është një mik dhe miqësitë duhet të jenë përgjithmonë. Por së dyti, sepse, nëse e ndaj udhëtimin e tij për në Emmaus, larg Kishës, ndoshta një ditë ai do të kthehet dhe do të kthehet në shtëpi. Shpesh nuk dua të dëgjoj bindjet e tija të reja, por nëse kjo është ajo për të cilën ai flet në rrugë ndërsa ecën, atëherë kjo është ajo që duhet të dëgjoj.

I huaji bashkohet me ta në bisedë. Jezusi ishte një njeri dialogu, veçanërisht me njerëz të vështirë! Mendoni për atë bisedë të jashtëzakonshme me gruan samaritane. Me të vërtetë nuk duhej të ishte aty i pranishëm! Ajo përgjigjet: “Si? Ti që je judeas, kërkon ujë prej meje që jam samaritanase?” (Sepse judenjtë nuk marrin e japin me samaritanë), (Gjn 4,9). Pra, pyetja e parë që do të doja t’i bëja priftërinjve është kjo: me kë duhet të flasim ndërsa ecim nëpër rrugë? Kush është gruaja e vetmuar për ne? Cilët janë njerëzit që ikin nga Kisha me të cilët mund të ecim?

Pra, Jezusi parashtron Shkrimin e Shenjtë. “E që nga Moisiu e të gjithë profetët, u shtjelloi krejt çka flitet në Shkrimin Shenjt për të” (Lk 24,27). A nuk është se Jezusi së pari dëgjon dhe pastaj predikon, ndoshta për një kohë të gjatë! Shkrimet janë dialogu i Zotit me njerëzimin. Në Verbum Domini, Papa Benedikti XVI shkruan: “Risia e zbulesës biblike konsiston në faktin se Zoti e bën veten të njohur përmes dialogut që dëshiron të ketë me ne” (VD, 6).

Çdo predikim është një kontribut në dialogun e bashkësisë me Hyjin dhe me njëri -tjetrin. Pra, dëshmia kryesore e besimit tonë, veçanërisht si predikues, është të përfshihemi në bisedë. Dikush do të kundërshtojë që para së gjithash ne duhet të shpallim besimin tonë, përndryshe do të biem në relativizëm. Por biseda është mënyra e vetme për të shpallur Jezusin, që është dialogu i Fjalës së Zotit me njerëzimin. Çdo mënyrë tjetër rrezikon të bjerë në ideologji. I tërë Ungjilli i Gjonit është një bisedë pas tjetrës.

Prandaj, në qendër të thirrjes së priftit është arti i bisedës. Duhet të jetë dikush që i pëlqen të flasë me njerëzit e tjerë, veçanërisht nëse ata nuk pajtohen me të. Ai ka nevojë për besim për të folur dhe përulësi për të dëgjuar. Kjo është veçanërisht e vështirë në shoqërinë tonë e cila po humb artin e ndërveprimit me njerëzit që mendojnë ndryshe.

Algoritmet në Google dhe Facebook na udhëzojnë tek njerëzit me mendje të njëjtë. Shoqëria perëndimore po tribalizohet. Ne jetojmë në dhoma me jehonën e njerëzve me mendje të njëjtë. Bisedat më të mira përqafojnë dhe kënaqen në vend të ndryshimit.

 

Të jetoni në vende të ndryshme

Historia e udhëtimit për në Emmaus përfshin një ndryshim interesant. Jezusi është në dy vende në të njëjtën kohë. Është në Jerusalem, vendi i ringjalljes. Atje ai do të shfaqet para apostujve dhe do të ndajë bukën me ta. Është në qendër të bashkësisë apostolike. Por është gjithashtu me dishepujt që janë të zhgënjyer dhe që ikin në Emmaus. Jezusi është në qendër dhe në periferi.

Edhe ne duhet të jetojmë në të dy vendet. U tha se Shën Dominiku ishte në medio ecclesiae – në mes të Kishës. Ne mendojmë me Kishën. Kisha është shtëpia jonë. Megjithatë ne jemi gjithashtu njerëz që jemi në periferi, sipas fjalëve të Papa Françeskut. Ne identifikohemi me ata që pyesin veten dhe me ata që dyshojnë. Ne i bëjmë pyetjet e tyre tonat. Ne duhet të jemi në Jerusalem dhe në rrugën për në Emmaus.

Atë Tony Philpot, atë shpirtëror i Kolegjit Anglez në Romë, shkoi në një konferencë të mbajtur në Kembrixh me kardinalin e atëhershëm Ratzinger. Ishte një konferencë e mrekullueshme dhe inteligjente, por larg jetës së famullitarëve të saj. Ai u ndje i copëtuar. Ai shkroi: “është e pakëndshme të zësh hapësirën midis shkëmbit dhe çekiçit. Ishte e papërshtatshme t’i përkas botës së ortodoksisë, e megjithatë të konsumoj aq shumë nga koha dhe energjia ime me jo-ortodoksët, dhe në fakt gjithashtu t’i përkas botës së tyre. Burrave që po përgatiten për priftëri si priftërinj dioqezanë do të doja të thoja se kjo zemër e ndarë është dhimbja karakteristike e thirrjes së tyre, dhe nëse ata përjetojnë dhimbje është një shenjë se ata do të jenë priftërinj të mirë”.

Prandaj priftërinjtë janë të thirrur të jetojnë në tensionin midis bindjeve të Kishës dhe çështjeve të botës. Asnjë prej nesh nuk do të jetë në gjendje të gjejë ekuilibrin krejtësisht të saktë. Disa prej nesh do të jenë më natyrshëm persona të institucionit të Kishës dhe do të kenë një respekt instinktiv ndaj magjisteriumit. Të tjerët e gjejnë shërbimin e tyre në periferi, duke u identifikuar me njerëzit në margjina, me të jashtmit. Disa janë Pjetri, shkëmbi, të tjerët janë si Toma, ai që dyshon.

 

Bëhuni mikpritës

Disa prej nesh do të jenë më konservatorë nga temperamenti dhe disa prej nesh do të jenë më përparimtarë. Sidoqoftë, secili duhet të vlerësojë thirrjen e tjetrit. Nuk duhet të ketë rivalitet. Disa janë zemra dhe stomakë të trupit të Krishtit, të cilët mbajnë gjallë tërë organizmin. Të tjerët janë duar që arrijnë dhe eksplorojnë botën e jashtme, duke testuar kufijtë, lëkurën e trupit. Të gjithë janë të nevojshëm dhe askush nuk duhet të përçmohet. Polarizimi midis konservatorit dhe progresistit duhet të jetë krejtësisht e huaj për katolicizmin.

Ne kemi nevojë për njëri -tjetrin. Ne nuk jemi priftërinj të vetëm, secili me thirrjen e tij private. Së bashku si një presbiter, secili me rolin e tij të ndryshëm, ne lehtësojmë dialogun kompleks midis Kishës dhe Fjalës, Ungjillit dhe realitetit laik, Jeruzalemit dhe Emmausit.

Tani vijmë tek ironia e madhe e kësaj historie, aq tipike për Ungjijtë. Ata i thonë Jezusit: “Rri me ne se u bë natë e dita po shkon në të sosur” (Lk 24,29). Këta njerëz të shqetësuar, duke ikur nga Kisha, e ftojnë Zotin e Shabatit të pushojë me ta. Ata i ofrojnë Zotit një vakt dhe një shtrat për natën. Ai është i ftuar të shtrihet me ta në tryezë, të ndihet rehat. Ne predikojmë duke pranuar mikpritjen. Kur Jezusi i dërgon dishepujt e tij për të predikuar, ai thotë se ata nuk duhet të marrin asgjë me vete, “në atë shtëpi që të hyni, aty rrini derisa të qëndroni në atë vend” (Lk 9,4). Jezusi qëndron te dera dhe troket, dhe kushdo që hap derën dhe e lë atë të hyjë do të qëndrojë me ta (krh. Zb 3,20).

Kështu shërbesa jonë priftërore përfshin pranimin e mikpritjes, siç u them vëllezërve të mi në Oksford kur të dal përsëri për darkë! Dominikani Francez Marie-Dominique Chenu ishte gjyshi i Këshillit të Dytë të Vatikanit. Edhe kur ishte tetëdhjetë vjeç, shumicën e mbrëmjeve ai dilte për të takuar miq, artistë ose për të dëgjuar politikanët ose drejtuesit e sindikatave. Ky predikues i madh mësoi artin e të qenurit mysafir në shtëpitë dhe institucionet e njerëzve të tjerë. Ai ndau ushqimin e tyre, idetë e tyre, ëndrrat e tyre, shpresat e tyre. Natën vonë e takuam në tryezë për një birrë të fundit dhe ai më pyeti: Çfarë mësove sot? Në tryezën e cilit je ulur?.

Pra, ne duhet të kemi guximin të pranojmë ftesën për të qëndruar me të rinjtë, ose artistë, punëtorë ose industrialistë. Vetëm për të shijuar shoqërinë e tyre, për të shijuar e të qenit me ta.

“Rri me ne se u bë natë e dita po shkon në të sosur” (Lk 24,29). Nëse duam që ata të jenë në shtëpi në Kishë, ne duhet të jemi në shtëpi me ta.

Këtu arrijmë në kulmin e madh: “Kur u ul me ta në tryezë, mori bukën, u falënderua, e theu dhe ua dha. Atyre u hapën sytë dhe e njohën… Por ai u zhduk para syve të tyre”(Lk 24,30-31).

 

Gjesti i shpresës

Ky është gjesti që bëri Jezusi gjatë Darkës së Fundit, koha e dëshpërimit total. Një natë para se të vdiste, ai bëri një gjest shprese. Juda e kishte tradhtuar, Pjetri shpejt do ta mohonte dhe shumica e dishepujve do të iknin. Kur gjithçka dukej se po fillonte, ishte tortura, poshtërimi dhe vdekja, ai e dha një shenjë shprese, të cilën ne e përsërisim çdo ditë.

Unë vetëm fillova ta kuptoj këtë kur e vizitova Ruandën për herë të parë në vitin 1993. Gjenocidi sapo kishte filluar. Ne kishim planifikuar të shkonim në veri të vendit për të vizituar murgeshat dominikane. Ambasadori belg erdhi dhe na tha se duhej të rrinim në shtëpi, sepse i gjithë vendi ishte në zjarr.

Por ne ishim të rinj dhe budallenj! Ne kaluam nëpër një vend që ishte plot me ushtarë të ushtrisë dhe rebelë në luftë. Momenti më i keq ishte vizita në një spital plot fëmijë që kishin humbur gjymtyrët në luftime ose për shkak të minave tokësore. Një fëmijë i vogël kishte humbur të dy këmbët, një krah dhe një sy. Babai i tij u ul pranë shtratit dhe qau. Edhe unë dola në shkurre për të qarë.

Kur arritëm te murgeshat dominikane, e dija se duhej të thosha diçka. Por çfarë mund të them përballë gjithë kësaj vuajtjeje? Mbeta pa fjalë. Dhe pastaj u kujtova se kishte diçka që mund të bëja. Unë mund ta kujtoja atë gjest të Jezusit një natë para se të vdiste, kur mori bukën, e bekoi dhe e theu, duke thënë: “Ky është korpi im” (Lk 22,19). Kjo shpreh një shpresë përtej fjalëve. Kjo është shpresa që dishepujt zbulojnë atë natë në Emmaus dhe kështu ata mund të kthehen në shtëpi. Ata u çliruan nga shpresa e vogël e një fitoreje ushtarake mbi romakët me shpresën e madhe të një fitoreje mbi vdekjen.

Si mund ta ndajmë shpresën eukaristike me ata që ndihen të zhgënjyer? Ia bëra këtë pyetje një shokut tim që punon me refugjatët në Angli. Ai u përgjigj: “Ata më japin shpresë”. Kjo ka qenë përvoja ime shumë e kufizuar.

Pasi ISIS pushtoi fushat e Ninivës në Irakun verior, qindra mijëra njerëz u larguan, përfshirë vëllezërit dhe motrat e mia dominikane. Unë shkova t’i jepja shpresë, por ata ishin ata që më mësuan shpresën. Ndoshta ishte pak reciproke.

Nëse shkojmë në vendet e mjerimit, do të pyesim veten se çfarë kemi për të dhënë. Por atje do të na jepet. Jezusi u thotë dishepujve të tij: “Dhe kur t’ju çojnë për t’ju gjykuar, mos u shqetësoni që më parë se çka do të përgjigjeni; por flisni ç’t’ju jepet në atë çast, sepse nuk do të flisni ju, por Shpirti Shenjt.” (Mk 13,11). Nëse shkojmë tek të rinjtë që janë të dëshpëruar për një të ardhme, ose tek të sëmurët dhe në vdekje, do të ndihemi si një peshk jashtë ujit. Ne do të ndihemi të varfër. Por atëherë Zoti do të na japë fjalën e nevojshme. Dhe ne ndoshta as nuk e dimë që e kemi marrë e dhënë. Pra Duc in Altum! Le të dalim nga ujërat ku ndihemi më të sigurt!

 

Çështje fytyrash

Ata e njohën fytyrën e tij! Këta dishepuj u zhgënjyen sepse Jezusi nuk e kishte liruar Izraelin dhe nuk i kishte përmbysur romakët. Ata nuk e kishin kuptuar se ai ishte shpresa e tyre më e thellë. Për shekuj me radhë Izraeli kishte kënduar: “Le të shkëlqejë fytyra jote mbi ne dhe ne do të shpëtohemi” (Ps 80,19). Tek Jezusi zbulohet fytyra e Zotit që u buzëqesh, por deri më tani ata nuk e kishin parë.

Roli ynë si priftërinj nuk është kryesisht të zbulojmë fytyrën e Zotit. Ne duhet të jemi ajo fytyrë dhe ta shohim atë fytyrë tek ata të cilët u drejtohemi. Çdo qenie njerëzore, e bërë sipas shëmbëlltyrës dhe ngjashmërisë së Zotit, na ofron një paraqitje të shkurtër të asaj fytyre që dëshirojmë.

Unë shpesh kam treguar se si u ftova të vizitoja Algjerinë nga ipeshkvijtë, për të ndihmuar të mendojmë për të ardhmen e Kishës atje. Unë nuk mund të fluturoja deri në jug të vendit. Për shkak të luftimeve, të gjitha fluturimet u anuluan. Dhe kështu një ipeshkëv domenikan më mori me makinën e tij të vjetër. Ne u ndaluam nga lufta që zhvillohej.

Nuk do ta harroj kurrë fytyrën e një të riu që qëndronte mbi xhamin e makinës sonë me një gur të madh. Unë u përpoqa ta shikoja në sy: nëse do të mund ta shikojmë njëri – tjetrin, ndoshta dhuna do të kishte të ndalur. Në fillim pashë vetëm një fytyrë plot urrejtje. Pastaj, nën zemërim, pashë frikën. Unë madje shikova për një çast fytyrën e dikujt që me siguri e donte nëna e saj: gjithë kompleksitetin e fytyrës njerëzore.

Të krishterët drejtonin një hotel në rrethin e dritave të kuqe të Amsterdamit. Një ditë erdhi një prostitutë dhe tha: “Duhet të jesh i krishterë!”, ‘Po, si e dini?”, “Sepse më shikon në sy”. Pra, trajnimi priftëror përfshin artin e bisedës dhe aftësinë për të qenë një fytyrë dhe për të lexuar fytyra. Nëse i shikojmë njerëzit në sy, atëherë do të dimë çfarë të themi.

Në momentin që Zoti shihet, ai zhduket. Gjithëprania e Hyjit, është në Jerusalem, në Emmaus dhe kudo. Ne priftërinjtë gjithashtu duhet të zhdukemi sepse nuk jemi Jezusi. Duhet të largohemi nga rruga që njerëzit të vijnë tek Ai. Tundimi i madh për priftërinjtë është të vendosin veten në qendër dhe ta bëjnë veten të domosdoshëm. “I dashur Atë Timote, si do t’ia dalim pa të?” Është e lehtë të bëhesh guru, me fansat e klubeve tona të tifozëve, me admiruesit tanë.

Por nëse jemi lajmëtarë të Ungjillit, edhe ne duhet të zhdukemi si Gjon Pagëzuesi: “Ai duhet të rritet, e unë të zvogëlohem” (Gjn 3,30). Nëse një muzikant luan me veglën e tij mirë, ne mbesim të mahnitur nga aftësia e tij. Por nëse ai është një muzikant i madh, atëherë ai zhduket, sepse ne jemi të kapur pas muzikës.

Atëherë dishepujt thonë: “Po a nuk na ndizej zemra neve ndërsa po bisedonte udhës me ne dhe na shtjellonte Shkrimin e shenjtë?” (Lk 24,32). A digjen zemrat e njerëzve brenda tyre ndërsa ne predikojmë dhe interpretojmë Shkrimet e Shenjta? Ndërsa isha duke u përgatitur për këtë konferencë, unë bëra një tërheqje shpirtërore për ipeshkvijtë e Karaibeve dhe ata më thanë se një nga arsyet kryesore që njerëzit u larguan nga Kisha Katolike ishte se predikimet janë të mërzitshme! Është frika ime e vazhdueshme kur predikoj: A i mërziti ata/o? Si mund të predikojmë që njerëzit të mbushen me gëzim?

Kam folur shumë gjatë, kështu që duhet të jem më i shkurtër. Ikja e dishepujve nga Jeruzalemi është një shprehje dëshpërimi. Zemra e dëshpërimit është se gjithçka që vuan është e pakuptimtë. Kur Shën Oskar Romero vizitoi vendin e një masakre nga ushtria, ai takoi trupin e një djali të shtrirë në një hendek: “Ai ishte vetëm një djalë i vogël, në fund të hendekut, me fytyrë lart. Mund të shihje vrimat e plumbave, mavijosjet e lëna nga të shtënat, gjakun e tharë. Sytë e tij ishin hapur, sikur të pyeste arsyen e vdekjes së tij të cilën nuk e kuptoi”.

 

Edhe kur gjithçka nuk shkon mirë

Dëshpërimi është shembja e çdo kuptimi. Vaclav Havel, dramaturgu që u bë president i Republikës Çeke, tha se shpresa jonë nuk është që gjithçka të shkojë mirë, por që jeta jonë të ketë kuptim.

E keqja është dëshpërimi i marrëzisë. Kimisti hebreo-italian, Primo Levi, zbriti në atë ferr të Aushvicit. Ai ishte i dëshpëruar nga etja dhe zgjati dorën nga kasollja e tij për të kapur një flluskë, për ta thithur atë. “Menjëherë një rojtar i madh, i cili rrinte jashtë, ma rrëmbeu brutalisht nga unë. Warum?, e pyeta në gjermanishten time të varfër. Hier is kein warum (Nuk ka pse, këtu), u përgjigj”.

Ndoshta zemrat e njerëzve do të digjen brenda tyre nëse guxojmë të përqafojmë vuajtjet e njerëzve, momentet e dëshpërimit të tyre. Ne nuk do të jemi në gjendje të shpjegojmë pse vuajnë. Asnjë teori nuk do ta zgjidhë problemin e vuajtjes. Por ne mund t’i përqafojmë ato në historinë e atij njeriu, vuajtjet e të cilit ishin të nevojshme në mënyrë që ai të hynte në lavdinë e tij. Tek ai gjejmë premtimin e kuptimit për gjithçka që jetojmë. Nëse njerëzit shikojnë fytyrën e Zotit, ata do të fillojnë të kuptojnë.

Shën Pali thotë: “tani shikojmë si në pasqyrë e në mënyrë të errët, por atëherë do të shohim faqe‑faqas! Tani njohuria ime është e kufizuar, atëherë do të njoh plotësisht, siç jam i njohur” (1Kor 13,12). Predikimi ynë mund të bëjë që zemrat e njerëzve të digjen nëse i njohim vuajtjet e tyre, dhimbjen e tyre dhe e përqafojmë atë në historinë e këtij të huaji që ecën me ne tani, kudo që të shkojmë.

Prandaj, një pjesë e madhe e priftërisë është praktika e aftësive të zakonshme njerëzore. Në Jezusin, Zoti u bë njeri dhe ne gjithashtu jemi të ftuar të bëhemi njerëz! Së pari është arti i të folurit. Nëse dëgjojmë thellë, duke ua hapur mendjen dhe zemrat të tjerëve që janë larg Kishës, ata mund të na dëgjojnë.

Nëse mësojmë të lexojmë fytyra, me gjithë kompleksitetin e tyre njerëzor, ne do të shohim fytyrën e Zotit njëqind herë në ditë. Nëse guxojmë të dalim nga thellësitë tona në mënyrë që të ndihemi pa fjalë, Shpirti Shenjtë do të na japë çfarë të themi, edhe nëse nuk e dimë. Dhe atëherë predikimet tona ndonjëherë mund të ndezin zemrat e njerëzve.

Përktheu nga italishtja: Don Pal Tunaj

Bruimi: http://www.settimananews.it/ministeri-carismi/cosa-significa-preti-oggi/#_ftnref3

Comments are closed.

« »