Nëna e Këshillit të Mirë

Hyrje

Të dashur dëgjues të Radio Marisë së Kosovës , mirë se erdhët në emisionin tonë kushtuar “Litanive të Zojes së Bekuar”. Sot do të ndalemi në një nga titujt më të bukur dhe më domethënës të Marisë: “Nëna e Këshillit të Mirë”.

Në jetën tonë të përditshme shpesh gjendemi përballë zgjedhjeve, vështirësive dhe udhëkryqeve ku kemi nevojë për dritë, urtësi dhe drejtim. Në këto momente, Kisha na fton t’i drejtohemi Marisë, Nënës, e cila jo vetëm na dëgjon, por edhe na udhëheq me dashuri drejt së vërtetës dhe së mirës.

Përmes reflektimit të sotëm do të zbulojmë më thellë kuptimin e këtij titulli, rolin e saj si këshilltare dhe ndërmjetëse, si dhe mënyrën se si ajo mund të bëhet udhërrëfyesja jonë në rrugën e jetës.

Avokate dhe Këshilltare

Një nga titujt më të bukur të Zojës në Salve Regina është “Nëna jonë Avokate”. Ky titull është i pasur me domethënie. Avokate do të thotë ajo që thirret në ndihmë, ajo që mbron çështjen e tjetrit ashtu si avokati në gjykatë, ajo që përkrah një kauzë me argument, ndërmjetëse, këshilltare dhe ndërmjetëse lutjeje. Në këtë kuptim shihen lehtë implikimet e shumta të këtij titulli të zbatuar për Zojën tonë: avokaten tonë, këshilltaren tonë, Nënën e Këshillit të Mirë.

Edhe pse ky titull është relativisht i vonshëm në Litanitë, thelbi i tij ka qenë gjithmonë në Kishë që nga fillimet e saj. Salve Regina vjen nga shekulli i njëmbëdhjetë, por përdorimi i titullit “Avokata jonë” shkon deri te Etërit e Kishës, të cilët në shumë shkrime gëzoheshin duke theksuar fuqinë e saj të madhe ndërmjetësuese dhe ndikimin e saj te Zoti. Siç thotë Dante:
“Pra, hiri duhet fituar së pari: hirin e saj, fuqia e së cilës të mbron ty; kërkoje në lutje.”

Shtesë e vonshme në Litaninë

Titulli “Nëna e Këshillit të Mirë” u shtua në Litaninë tonë më 22 prill 1903 nga Kongregata e Riteve, nën Papën Leoni XIII, i cili kishte një devocion të madh ndaj figurës së saj me këtë titull. Si zhvillohen gjërat në Kishë shihet qartë në këtë rast. Historia e figurës së mrekullueshme të Nënës së Këshillit të Mirë është shumë e bukur.

Në një qytet të vogël, rreth 25 milje në juglindje të Romës, të quajtur Genazzano, në kohët pagane ekzistonte një vend i njohur adhurimi për Venusin. Por në shekullin e katërt u ndërtua aty një kishë për nder të Zojës, e quajtur Kisha e Virgjërës, Nënës së Këshillit të Mirë. Me kalimin e kohës, kjo kishë u rrënua pothuajse plotësisht, derisa në shekullin e pesëmbëdhjetë një grua e devotshme dha gjithçka që kishte për restaurimin e saj.

Ndërkohë, në Shkodër të Shqipërisë, që në shekullin e dhjetë ekzistonte një kishë e vogël kushtuar Lajmërimit, ku ndodhej një pikturë shumë e lashtë e Zojës së Bekuar, e cila thuhej se ishte sjellë në mënyrë të mrekullueshme. Kur kërcënimi i turqve u shtua, thuhet se piktura u mbulua nga një re e bardhë dhe më pas u zhvendos në ajër drejt Romës, sikur të mbahej nga duar të padukshme.

Madonna nga Parajsa

Më 25 prill 1467, të dielën, një turmë e madhe ishte mbledhur në kishën e vogël të Genazzanos për festën vjetore të Nënës së Këshillit të Mirë. Papritur, ata panë një re të bardhë që zbriste drejt kishës, ndërsa në qiell dëgjohej muzikë e mrekullueshme. Këmbanat e vjetra të kishës filluan të binin vetvetiu, të pasuara nga të gjitha këmbanat e qytetit.

Reja u zhduk dhe mbi murin e kapelës së vogël të Shën Blaizit u pa një pikturë e shenjtë që qëndronte në ajër, pa u mbajtur nga asgjë njerëzore. Populli e pa me frikë dhe me gëzim. Në një frymë frymëzimi, e quajtën atë: “Madonna nga Parajsa”.

Kisha u restaurua plotësisht dhe kapela u bë një vend i shenjtë i madh për këtë dhuratë nga Qielli. Piktura u njoh më pas si e Nënës së Këshillit të Mirë dhe u bë vend i shumë mrekullive dhe shtegtimeve të vazhdueshme.

Këshilltarja e Papëve

Nëna e Këshillit të Mirë ka një kuptim të veçantë për Papën, i cili ka nevojë për urtësi në qeverisjen e gjithë njerëzimit. Papa Leoni XIII i dha nderime të mëdha: miratoi skapularin e saj dhe ishte i pari që e mbajti. Ai kishte devocion të madh për figurën dhe mbante një kopje të saj në tryezën e tij. Ai shkroi mbi një kopje të saj fjalët e Shkrimit: “Biri im, dëgjo këshillat e saj.”

Siç u përmend, ai shtoi gjithashtu titullin “Nëna e Këshillit të Mirë” në Litaninë e Zojës.

Ne duhet t’i jemi mirënjohës Papës Leonit XIII për këtë dhuratë. Është një titull me shumë domethënie për ne. Kisha e ka vulosur këtë titull jo vetëm në Litaninë, por edhe në Meshën e festës së Nënës së Këshillit të Mirë. Në Gradualin e Meshës zbatohen fjalët e Fjalëve të Urta (kap. 8): “Unë, Urtësia, banoj në këshill dhe jam e pranishme në mendimet e ditura.”

Dhe në Trakt (Psalmi 8): “Këshilli dhe drejtësia janë të miat.”

Këshilla Hyjnore

Profeti Isaia flet për Mesinë si Engjëlli i Këshillit të Madh, domethënë lajmëtari i Zotit, i dërguar për të përmbushur dekretin e shëlbimit të njeriut. Maria, Nëna e Engjëllit të Këshillit të Madh, duhet të mendohet se ka pasur një njohje më të thellë se çdo mendje tjetër e krijuar mbi arsyet pse mundimi dhe vdekja e Shpëtimtarit u zgjodhën si mjeti për shëlbimin e njerëzimit. Krenaria duhej të shlyhej me përvujtëri, mosbindja me bindje deri në vdekje, kënaqësia mëkatare me vuajtje; në këtë mënyrë njerëzit do të kuptonin më thellë qëllimin e ekzistencës së tyre, do të bënin pendesë për mëkatet dhe do të përpiqeshin për shenjtëri të jetës.

Jeta e Marisë tregon se ajo e kuptoi plotësisht këtë këshillë hyjnore. Në Lajmërim ajo ka vetëm një pyetje: “Si do të ndodhë kjo?” Ajo e sheh në varfërinë e Betlehemit dhe në ikjen në Egjipt këshillën hyjnore dhe i përshtatet me gëzim, pa u ankuar. Ajo nuk lëkundet në përkushtimin e saj të plotë ndaj Zotit kur Simoni i thotë se një shpatë dhimbjesh do t’i shpojë zemrën, dhe e ruan këtë qëndrim mendjeje e vullneti deri në përmbushje në Kalvar. Kështu, duke e kuptuar këshillën hyjnore dhe duke jetuar sipas saj, ajo është e aftësuar për të kundërshtuar veprën e Evës, e cila dëgjoi shpirtin e keq dhe me këshillën e saj ndaj Adamit solli shkatërrim dhe vdekje për gjithë racën njerëzore.

Kush nuk ka nevojë për këshillë?

Ne gjithmonë kemi nevojë për këshillë. Ka një mijë probleme që duhet t’i zgjidhim, një mijë nyje që duhet t’i zgjidhim, një mijë vështirësi nga të cilat kërkojmë të shpëtojmë, një mijë udhëkryqe kur duhet të zgjedhim rrugën. Nuk janë vetëm problemet shpirtërore. Në përditshmëri kemi nevojë për dikë që të na tregojë çfarë të bëjmë: për ushqimin, strehimin, veshjen dhe mbi të gjitha për paqen e shpirtit. Askush nuk mund të na këshillojë më mirë se ajo që i ka përjetuar vetë këto gjëra. Asaj jeta nuk i ka qenë aspak e lehtë.

Ne shpesh e imagjinojmë gabimisht Marinë në Nazaret dhe Betlehem me duar të kryqëzuara, pa asgjë për të bërë veçse të dëgjojë engjëjt. Ajo i dëgjonte engjëjt, gjithmonë, por duhej edhe të punonte për jetesë. Kishte familjen e saj, Jezusin dhe Jozefin, për t’u kujdesur: të merrte ujë, të gatuante, të lante rrobat. Ajo kishte, si ne të gjithë, betejën e saj për ekzistencë. Prandaj i kupton nevojat e fëmijëve të saj, dhe nëse i kërkojmë, ajo na tregon: “Unë e bëra kështu.” Nëna, më thuaj çfarë të bëj; dhe ajo do të na tregojë, mjafton ta kërkojmë.

Këshilltarja jonë ligjore përpara Zotit

“Nëna e Këshillit të Mirë” është vetëm një kombinim i ri fjalësh për të shprehur një ide shumë të vjetër. Edhe vetë titulli mund të gjurmohet deri te Profeti Isaia. Në kapitullin 9,6 lexojmë:
“Sepse na lindi një foshnje, fituam një djalë. Në krahun e tij u vu shenja e mbretërisë. Për emër do të do të quhet: Këshilltar i mrekullueshëm, Hyj i fortë, Atë i amshueshëm, Princ i Paqes.”

Ajo, Nëna e Këshilltarit të madh, është bashkëpunëtore e Tij në këshillë. Ajo është nusja e Shpirtit Shenjt – Mbrojtësit, avokatit.

Këshilla ishte e saj në një shkallë të jashtëzakonshme, sepse që nga fillimi i ekzistencës së saj, në Ngjizjen e Papërlyer, ajo kishte urtësinë që e bënte të aftë për këtë detyrë avokate. Nuk do të hyjmë këtu në diskutime mbi njohurinë e Marisë. Mjafton të thuhet se është mësim i përgjithshëm i Kishës se ajo kishte përdorimin e arsyes që në fillim, një njohuri të dhuruar drejtpërdrejt nga Zoti (njohuri e futur në shpirt), në dallim nga njohuria e fituar me përpjekje personale.

Duke i shtuar kësaj njohurie të dhuruar: njohurinë e saj të fituar, plotësinë e hirit, rritjen në hir, pjesëmarrjen në Shëlbim, pjesëmarrjen në veprën e Birit të saj – Këshilltarit, pjesëmarrjen në Lumturinë e Përjetshme – nëse i mbledhim të gjitha dhe i shumëzojmë pafundësisht, atëherë kemi një ide të vogël për aftësinë e saj për t’u zgjedhur si këshilltarja jonë.

Është një shprehje e vjetër në gjyq: “Gjej një avokat të mirë.” Dhe sigurisht, ne kemi zgjedhur më të mirën: Marinë.

Këshilla Jonë Shpirtërore

Në Kolektën e Meshës për festën e Nënës së Këshillit të Mirë, Kisha e Shenjtë lutet:

“O Zot, që na e jep Nënën e Birit Tënd të dashur për të qenë Nëna jonë, dhe që ke dashur të nderosh pikturën e saj të bukur me një shenjë të mrekullueshme; jep, të lutemi, që duke u mbështetur gjithmonë në këshillat e saj, të mund të jetojmë sipas zemrës Sate dhe të fitojmë me lumturi atdheun qiellor.”

Maria është në thelb shpirtërore; ajo është këshilltarja jonë më e mirë në gjërat shpirtërore, ndërsa qëndrojmë në udhëkryqet e jetës dhe kërkojmë rrugën që çon në jetën e përjetshme. Ajo nuk është vetëm aty për të treguar rrugën e drejtë, por është e gatshme të ecë me ne, të marrë mbi vete barrën e drejtimit të hapave tanë dhe madje të na mbajë kur lodhemi. Kështu, nuk ka asnjë kuptim të fjalës “këshillë” që të mos theksohet në të. Dhe bukuria e saj është se ajo është Këshilltare jo për Prokurorinë, por Këshilltare për Mbrojtjen.

Ajo është ndërmjetësja jonë. Ajo e studion mirë çështjen tonë. Ajo përdor gjithë oratorinë dhe fuqinë e saj të bindjes para Atij që ka një çështje kaq të fortë kundër nesh. Ne e dimë se kemi një çështje shumë të dobët; e dimë se po të gjykohej vetëm mbi meritat tona, do të humbnim. Por ajo i njeh pendesat tona dhe është e gatshme të dalë për ne në gjyq. Të kesh një mik në gjykatë është një hap i madh drejt mëshirës së Mbretit. Dhe me këtë Ester të re pranë Gjykatës për të ndërmjetësuar për ne, ne ndiejmë se çështja jonë do të përfundojë në favorin tonë sapo të gjykohet, sepse jemi me fat që kemi Nënën e Këshillit të Mirë si Këshilltaren tonë të caktuar nga vetë gjykata.

Ne nuk kemi asgjë me të cilën ta paguajmë një Këshilltare të tillë, por ajo e quan pagesë të mjaftueshme pendesën dhe dashurinë tonë, pasi të ketë siguruar zgjidhjen e çështjes sonë. Newman shprehet me bukuri kur shkruan: “Kam një besim të thjeshtë në gjithëpushtetshmërinë e ndërmjetësimit të saj.”

Ne dhe këshilla

Njerëzit japin këshilla kudo, shpesh për gjëra që i kuptojnë pak. Lajmëtarët e së keqes janë gjithmonë në kërkim për të çuar të pamenduarit në rrugë të rrezikshme, ndërsa vetëbesimi ynë dhe nxitimi natyror na bëjnë të paduruar për të kërkuar mendimin e të urtëve dhe të përvojës, i cili ndoshta brenda nesh e dimë se nuk përputhet me dëshirat tona.

Dhe kështu ne nxitojmë pa kujdes, duke dëgjuar vetëm ata që na pëlqejnë dhe që nuk e kanë interesin tonë të vërtetë në zemër, por ndoshta vetëm na lajkaton ose na shtyjnë për përfitimet e tyre. Sa jetë janë shkatërruar, sa shtëpi janë bërë të mjerueshme dhe sa shpirtra janë humbur për shkak të mungesës së këshillës!

Ne, si katolikë, nuk duhet të mjaftohemi me këshillën e botës, por të kërkojmë atë që është e mirë dhe e drejtë përpara Zotit. Prandaj duhet t’i drejtohemi Nënës së ëmbël të Këshillit të Mirë, pranë së cilës Biri i saj hyjnor, Urtësia e Pafundme, është si një fëmijë që i pëshpërit në vesh fjalët që ajo ua përcjell atyre që i drejtohen asaj.

Ajo jo vetëm që i pret ata që kanë nevojë për të, por në librin e Urtësisë thuhet se “ajo shkon duke kërkuar ata që janë të denjë për të”, dhe u shfaqet atyre me gëzim në rrugët e jetës. Ai që e ndjek atë dhe mediton mbi rrugët e saj, “do të pushojë në lavdinë e saj”.

Edhe ata që janë të vendosur në rrugët e Zotit kanë nevojë për Nënën e Këshillit të Mirë, sepse kush është aq i urtë sa të dijë gjithmonë zgjedhjen më të mirë midis dy të mirave? Prandaj le t’i drejtohemi asaj: “Nëna ime, më jep këshillë të mirë; më thuaj çfarë të bëj.” Ajo është Nëna e Dritës, Nusja e Shpirtit Shenjt, dhuratat e të cilit na udhëheqin.

Sidomos ata që udhëheqin të tjerët kanë nevojë për këtë lutje të përulur. Edhe Papët e kanë treguar këtë shembull duke iu drejtuar asaj për dritë dhe udhëzim në përgjegjësitë e tyre të mëdha.

Le të imitojmë këtë besim në Marinë dhe të kujtojmë fjalët e Shkrimit: kush banon pranë saj do të gjejë paqe dhe të mira të përjetshme. Ai do të mbrohet nën hijen e saj dhe do të pushojë në lavdinë e saj.

Po, Nënë e Këshillit të Mirë, aty dua të banoj pranë teje, që gjithmonë të më udhëzosh, dhe që në këtë jetë të ec me urtësi dhe të mos i humbas të mirat e amshueshme.

Përmbyllje

Të dashur dëgjues, ndërsa përfundojmë këtë reflektim mbi “Nënën e Këshillit të Mirë”, jemi të ftuar ta mbajmë gjallë në zemrat tona këtë besim të thjeshtë, por të fuqishëm: se nuk jemi kurrë vetëm në udhëtimin tonë.

Maria, Nëna jonë, është gjithmonë pranë nesh për të na udhëzuar, për të na këshilluar dhe për të ndërmjetësuar për ne pranë Hyjit. Mjafton t’i drejtohemi me përulësi dhe besim, duke i thënë:
“Nënë e dashur, më trego rrugën e drejtë.”

Le ta bëjmë këtë lutje pjesë të përditshmërisë sonë, që në çdo vendim dhe në çdo hap të jetës të ecim me urtësi dhe paqe.

Nëna e Këshillit të Mirë – lutu për ne!

Marr nga https://devotiontoourlady.com/meditations-on-the-litany-of-our-lady.html

Përktheu: Adelina Palushi