Sot ndalemi për të medituar një nga misteret më të bukura të fesë sonë: Shenjtën Mari, Nënën e Hyjit, të mbushur plot me hir. Shenjtëria e saj nuk është vetëm një dhuratë e jashtëzakonshme nga Hyji, por edhe një dritë që ndriçon rrugën tonë drejt shenjtërisë. Përmes Fjalës së Hyjit dhe mësimit të Kishës, do të reflektojmë mbi kuptimin e vërtetë të shenjtërisë, mbi emrin e Marisë dhe mbi thirrjen universale që secili prej nesh ka për të qenë i shenjtë në jetën e përditshme.
Pse e Shenjtë?
Shenjta Mari! E shenjtë, sepse u zgjodh të jetë Nëna e Hyjit – Hyjlindësja, duke mbetur njëkohësisht Virgjëra e Shenjtë e Virgjërave. Gjithmonë e shenjtë! E Shenjta! Dhe me plot të drejtë, sepse ky është në fakt emri i saj i vërtetë – “E Shenjta”.
Studiuesit kanë zhvilluar diskutime të pafundme rreth domethënies së emrit Maria, por pa arritur në një përfundim përfundimtar. Do të dëshironim ta njihnim kuptimin e tij të vërtetë, sepse kjo do të ishte ndriçuese. Është pothuajse e pamundur të mendohet se Hyji ia la rastësisht emërtimin e Nënës së Tij. Ajo ishte një krijesë tepër madhështore për këtë. Por deri më sot, kjo mbetet një nga sekretet e Hyjit, një sekret që ndoshta është ruajtur për ne deri në çastin kur do të kalojmë portat e Qiellit.
Emri Maria
Nëse Maria do të thotë “Ylli i Detit”, “Pikë e Detit”, “E Lartësuar”, “E Fortë”, “E Fuqishme”, “Ndriçuese”, “E Dashura”, “Zonja”, “E Bukura” apo “E Përkryera”, apo edhe “Det i Hidhur”, ne nuk mund ta dimë me siguri absolute. Megjithatë, pavarësisht nga kjo, Hyji ia dhuroi asaj emrin e saj të vërtetë, edhe nëse nuk ishte thjesht emri “Maria”.
Përmes Kryengjëllit Gabriel, Hyji ia shpalli asaj emrin e saj të vërtetë. Lajmëtari i saj i parë hyjnor e shqiptoi këtë emër me përshëndetjen: “Të falem, o Hirplote!” (khs. Lk 1,28).
Ky është emri që e dallon Marinë nga të gjitha gratë e tjera që mbajnë të njëjtin emër; emri që e veçon si Maria e Shenjtë, sepse ajo është e mbushur plot me hirin e Hyjit.
“E Shenjtë” para emrit Maria
Është pikërisht ky hir, kjo shenjtëri e bashkangjitur emrit Maria, që e bën atë të ndritshëm në qiellin blu, si Gruaja e veshur me Diell (khs. Zb 12,1). Shenjtëria – kjo është domethënia thelbësore e Marisë, Nënës së Hyjit; dhe shenjtëria duhet të jetë edhe elementi thelbësor i jetës sonë.
Shën Jeronimi shprehte një mendim të ngjashëm kur thoshte: “Çfarë tjetër do të thotë emri Maria, përveçse shenjtërim?” Po ashtu, çfarë mund të dëshirojmë më shumë në këtë botë sesa shenjtërinë?
Thirrja biblike për shenjtëri
“Askush nuk është i shenjtë si Zoti” (1 Sam 2,2). “Është shkruar: ‘Jini të shenjtë, sepse unë jam i shenjtë’” (1 Pjt 1,16). “Jini të shenjtë, sepse unë jam i shenjtë” (Lev 11,46).
Vetë Jezusi na thotë: “Jini, pra, të përkryer, ashtu si është i përkryer Ati juaj qiellor” (Mt 5,48).
Nëse Hyji është kaq i shenjtë, atëherë sa më shumë t’i hapim zemrat tona pranisë së Tij, aq më të shenjtë do të bëhemi. Zojës sonë Engjëlli Gabriel i tha: “Shpirti Shenjt do të zbresë mbi ty dhe pushteti i Tejetlartit do të të mbulojë me hijen e vet” (Lk 1,35).
Si pasojë, ajo u bë krijesë e lindur nga Shpirti Shenjt (krh. Gjn 3,5), u bë një tempull i shenjtë në Zotin (khs. Ef 2,21), “e shenjtë dhe e pëlqyeshme para Hyjit” (Rom 12,1).
Kulmi i Krijimit
Nga libri i Zanafillës mësojmë se, pasi Hyji i kishte krijuar veprat e Tij, Ai i shikoi dhe pa se ishin të mira. Hyji i do të gjitha krijesat e Tij, i do me një dashuri të përjetshme; Ai i do njerëzit, mendjen dhe materien; Ai i do gjithçka që ka krijuar, sepse gjithçka që është, është e mirë. Mëkatin Ai nuk e do, sepse mëkati është njolla e vetme, e errët dhe e shëmtuar, mbi fytyrën e krijimit. Por ky përbindësh i ndyrë kurrë nuk e preku, as nuk e njollosi Nënën e Papërlyer.
Kur Hyji krijoi të Bukurën e Tij, të Papërlyerën, Ai e “numëroi” me kujdes. Me çfarë numri? Pa dyshim me numrin një, sepse ajo ishte e para ndër të gjitha krijesat në planin e Hyjit: vepra më e përkryer, kryevepra e të gjithë krijimit hyjnor.
Ne e dimë se kur një material i çmuar është i palosur, ai mund të duket i përsosur dhe i pastër, sepse nuk shohim atë që fshihet brenda; por kur shpaloset në dritën e plotë, shpesh zbulohen mangësi, rrudha apo njolla të pakëndshme. Por në shenjtërinë e Marisë nuk u pa asnjë njollë, as edhe nën vështrimin depërtues të Krijuesit. Para Tij u shpalos vetëm një hapësirë e pafundme ndriçimi, shkëlqimi dhe shenjtërie të pakrahasueshme.
Kur të vijë radha jonë për t’u “matur”, çfarë do të dalë në dritë? Mendja dridhet nga frika përballë mendimit se Hyji pafundësisht i shenjtë do të merret me diçka kaq të papastër. Çfarë do të dalë nga palët e panumërta të shpirtit tonë? Fantazia stepet nga tmerri përpara kësaj pamjeje.
“Ai e krijoi atë në Shpirtin Shenjt, e pa, e numëroi dhe e mati. Dhe e shpërndau mbi të gjitha veprat e Tij dhe mbi çdo mish, sipas dhuratës së vet, dhe ua dha atyre që e duan” (Sir 1,9–10).
Shprehja “e mati” shpreh një qetësi dhe vendosmëri hyjnore. Kur ne matim diçka, e bëjmë me seriozitet; nuk duam gabime apo mashtrime të syrit. Po kështu, Hyji ishte thellësisht serioz kur e mati Marinë. Ai nuk ishte si njeriu i pamend për të cilin na paralajmëron Ungjilli, që fillon të ndërtojë një shtëpi pa pasur mundësi ta përfundojë. Hyji kishte për Marinë një qëllim të saktë: Ai donte një Nënë për Veten e Tij, prandaj “e shenjtëroi tendën e vet” (khs. Ps 45,5). Ai donte gjithashtu një Nënë për vëllezërit e Tij; dhe pasi e mati dhe nuk gjeti në të asnjë mangësi, “e shpërndau mbi mbarë njerëzimin”.
Fëmijët i Ngjajnë Prindërve të Tyre
Maria, Nëna e të Shenjtit dhe e mbushur me hir, duhet domosdoshmërisht të jetë e shenjtë; Mbretëresha e të gjithë Shenjtorëve duhet të zotërojë shkallën më të lartë të shenjtërisë. Kjo Nënë e shenjtë është edhe Nëna jonë, dhe ajo nuk dëshiron asgjë më shumë sesa t’i shohë bijtë e saj t’i ngjajnë asaj dhe Birit të saj hyjnor.
“Në malin tim të shenjtë, në malin e lartë të Izraelit – thotë Zoti Hyj – atje do të më shërbejë e gjithë shtëpia e Izraelit” (Ez 20,40). Maria mund të krahasohet me atë “mal” – si Mali i Karmelit – që ngrihet mbi të gjitha kodrat e ulëta të shenjtërisë që e rrethojnë.
“Që ta paraqesë përpara vetes Kishën si të lavdishme, pa njollë ose rrudhë apo ndonjë të metë tjetër, por të shenjtë dhe të papërlyer” (Ef 5,27).
Sa më pak “njolla” të ketë shpirti, aq më e fuqishme është lutja e tij para Hyjit:
“Ne e dimë se Hyji nuk i dëgjon mëkatarët; por nëse dikush është adhurues i Hyjit dhe bën vullnetin e Tij, atë Ai e dëgjon” (Gjn 9,31).
Shenjtëria e Marisë është një shenjtëri pa asnjë njollë; për këtë arsye lutjet e saj kanë një fuqi të jashtëzakonshme.
Fuqia e Shenjtërisë së Marisë
“Prandaj lutu për ne, sepse ti je një grua e shenjtë dhe që i druhet Hyjit” (Jud 8,29).
“Do t’i shenjtërosh të gjitha këto dhe ato do të jenë tepër të shenjta” (Dal 30,29).
Ashtu si Maria e shenjtëroi shtëpinë e Zakarisë, Elizabetën dhe fëmijën në kraharorin e saj – Gjon Pagëzuesin – po ashtu ajo mund të shenjtërojë edhe shtëpinë tonë, nëse e ftojmë dhe e dëgjojmë.
Maria është bija, Nëna dhe Bashkëshortja e shenjtë dhe besimtare e Hyjit Atë, Birit dhe Shpirtit Shenjt. Shenjtëria e saj rrezaton dhe shenjtëron të gjithë ata që i afrohen. Siç thotë Shën Pali: “Burri jobesimtar shenjtërohet nga gruaja besimtare, dhe gruaja jobesimtare shenjtërohet nga burri besimtar; përndryshe fëmijët tuaj do të ishin të papastër, por tani janë të shenjtë” (1 Kor 7,14).
Po kështu, Maria besimtare dhe plot fe mund të shenjtërojë dhe të shpëtojë edhe ne, që jemi – ose kemi qenë – jobesimtarë dhe të pafe.
Edhe ne duhet të jemi të shenjtë
Nuk është vetëm Maria ajo që duhet dhe që është e shenjtë; as nuk janë vetëm disa shenjtër, ndër miliona e miliarda shpirtra që kanë ekzistuar dhe do të ekzistojnë. Çdo shpirt, pa përjashtim, është krijuar nga Hyji për të qenë i shenjtë.
“Jini, pra, të shenjtë, sepse edhe unë jam i shenjtë, Zoti që ju shenjtëroj” (Lev 21,8).
“A nuk e dini se trupat tuaj janë tempulli i Shpirtit Shenjt që banon në ju, të cilin e keni prej Hyjit, dhe se ju nuk i përkisni vetes?” (1 Kor 6,19). “Nëse dikush e shkatërron tempullin e Hyjit, Hyji do ta shkatërrojë atë; sepse tempulli i Hyjit është i shenjtë, dhe ky tempull jeni ju” (1 Kor 3,17). “Ai na zgjodhi në Të para krijimit të botës, që të jemi të shenjtë dhe të papërlyer para Tij në dashuri” (Ef 1,4). “Zoti do të të bëjë për vete një popull të shenjtë, siç ta ka premtuar, nëse do t’i mbash urdhërimet e Zotit, Hyjit tënd, dhe do të ecësh në rrugët e Tij” (Lp 28,9).
Në fuqi të kësaj jete, ne jemi të shenjtë, por jemi të thirrur të bëhemi gjithnjë e më të shenjtë nga dita në ditë, sepse “ky është vullneti i Hyjit: shenjtërimi juaj” (1 Sel 4,3).
Mëkati i sjell vdekje shenjtërisë
Mëkati dhe të qenët mesatar, edhe pse ekzistojnë, nuk ishin dëshira, qëllimi apo plani i Hyjit. Shkrimi i Shenjtë dëshmon se, duke vështruar veprën e krijimit, “Hyji pa se ishte e mirë… dhe pa gjithçka që kishte bërë, dhe ja, ishte shumë e mirë” (Zan 1,10.31).
Mëkati dhe mediokriteti hynë në botë përmes veprimit të djallit dhe të njeriut:
“Prandaj, ashtu si me anë të një njeriu mëkati hyri në botë, dhe me mëkatin vdekja, po ashtu vdekja kaloi mbi të gjithë njerëzit, sepse të gjithë mëkatuan” (Rom 5,12). “Pagesa e mëkatit është vdekja” (Rom 6,23), “thumbi i vdekjes është mëkati” (1 Kor 15,56). “Kur dëshira e shfrenuar mbetet shtatzënë, lind mëkatin; dhe mëkati, kur kryhet, sjell vdekjen” (Jak 1,15).
Ilaçi i shenjtërisë së Marisë
Ne kemi nevojë për shenjtërinë e Marisë për t’i bërë ballë së keqes së mëkateve tona. Ajo është kryevepra e shenjtë e Hyjit, Tempulli i shenjtë i Hyjit: “Zoti është në tempullin e Tij të shenjtë” (Ps 11,4). “Dijeni se Zoti e ka bërë të mrekullueshëm shenjtin e Tij” (Ps 4,4).
Maria e Shenjtë është pa mëkat – shenjtëria e saj është shenjtëri e përsosur – dhe ajo mund të na ndihmojë të dalim nga balta e mëkatit: “Lutu për mua Zotit, Hyjit tënd, që të largojë prej meje këtë vdekje” (Dal 10,17).
Ne i drejtohemi Hyjit dhe e lusim që të na dhurojë Shenjtën Mari si ndihmë në gjendjen tonë:
“Dërgoje prej qiellit tënd të shenjtë dhe prej fronit të lavdisë sate, që të jetë me mua dhe të punojë me mua, që të njoh çfarë është e pëlqyeshme para Teje” (Urt 9,10).
“Ai e krijoi në Shpirtin Shenjt, e pa, e numëroi dhe e mati; dhe e shpërndau mbi të gjitha veprat e Tij dhe mbi çdo mish sipas dhuratës së vet, dhe ua dha atyre që e duan” (Sir 1,9–10). “Ata që i shërbejnë asaj, i shërbejnë të Shenjtit; dhe Hyji i do ata që e duan atë” (Sir 4,15).
Thirrja jonë: shenjtëria
Hyji do t’ua dhurojë me gëzim Shenjtën Mari atyre që e duan Atë dhe që dëshirojnë t’i ngjajnë – domethënë, të jenë të shenjtë: “Do t’i shenjtërosh të gjitha dhe ato do të jenë tepër të shenjta” (Dal 30,29).
Sepse shenjtëria është thirrja jonë; shenjtëria e përsos qenien tonë të krijuar sipas shëmbëlltyrës dhe ngjashmërisë së Hyjit; shenjtëria është urdhërim i Hyjit; shenjtëria është udha për të arritur jetën e amshuar dhe për të shmangur vdekjen që sjell mëkati.
Katolikët – ashtu si Populli i Zgjedhur – kanë një detyrim ndaj shenjtërisë
Fjalët që Hyji ia drejtoi Popullit të Zgjedhur të Besëlidhjes së Vjetër vlejnë po aq edhe për Popullin e Zgjedhur të Besëlidhjes së Re – Katolikët. Vetë Hyji thotë: “Jini të shenjtë, sepse unë, Zoti Hyji juaj, jam i shenjtë” (Lev 19,2). “Shenjtërohuni dhe jini të shenjtë, sepse unë jam Zoti Hyji juaj” (Lev 20,7). “Do të jeni për mua një popull i shenjtë, sepse unë, Zoti, jam i shenjtë, dhe ju kam ndarë nga popujt e tjerë që të jeni të mitë” (Lev 20,26). “Sepse ti je një popull i shenjtë për Zotin, Hyjin tënd. Zoti, Hyji yt, të ka zgjedhur që të jesh populli i Tij i veçantë ndër të gjithë popujt që janë mbi faqen e dheut” (Lp 7,6).
Këto janë urdhërime të Hyjit.
Thirrja universale për Shenjtëri
Kjo thirrje për shenjtëri dhe roli që e Shenjta Mari luan në të, shprehet bukur nga Shën Luigj Maria Grinjon de Monfor në veprën e tij Sekreti i Marisë:
“Shpirt i zgjedhur, shëmbëlltyrë e gjallë e Hyjit dhe i shëlbuar me Gjakun e Paçmueshëm të Jezu Krishtit, Hyji dëshiron që ti të bëhesh i shenjtë si Ai në këtë jetë dhe i lavdishëm si Ai në jetën e ardhshme. Është e sigurt se rritja në shenjtërinë e Hyjit është thirrja jote. Të gjitha mendimet, fjalët dhe veprimet e tua, gjithçka që vuan ose ndërmerr, duhet të të çojë drejt këtij qëllimi. Përndryshe, ti i kundërvihesh Hyjit, duke mos kryer veprën për të cilën Ai të ka krijuar dhe për të cilën vazhdon të të mbajë në ekzistencë…
Shpirt i zgjedhur, si do ta arrish këtë? Çfarë hapash do të ndërmarrësh për të arritur lartësinë në të cilën Hyji të thërret? Mjetet e shenjtërisë dhe të shpëtimit janë të njohura për të gjithë, sepse gjenden në Ungjill; mjeshtrit e jetës shpirtërore i kanë shpjeguar; shenjtërit i kanë praktikuar dhe kanë treguar se sa thelbësore janë për ata që dëshirojnë të shpëtohen dhe të arrijnë përsosmërinë.
Këto mjete janë: përvujtëria e sinqertë, lutja e pandërprerë, mohimi i plotë i vetvetes, dorëzimi ndaj Providencës Hyjnore dhe bindja ndaj vullnetit të Hyjit.
Hiri dhe ndihma e Hyjit janë absolutisht të domosdoshme për t’i praktikuar të gjitha këto. Ne jemi të sigurt se hiri do t’u jepet të gjithëve, edhe pse jo në të njëjtën masë. Askush nuk mund t’i kundërshtojë këto parime.
Prandaj gjithçka përmblidhet këtu: duhet të zbulojmë një mjet të thjeshtë për të marrë prej Hyjit hirin e nevojshëm për t’u bërë të shenjtë. Pikërisht këtë dua të të mësoj. Bindja ime është kjo: nëse dëshiron ta marrësh këtë hir prej Hyjit, duhet së pari të gjesh Marinë.” (Shën Luigj Maria de Monfor, Sekreti i Marisë)
Emri Maria
Ne, së pari shqiptojmë fjalën “e Shenjtë” dhe vetëm pastaj themi “Maria”. Ashtu si shpirti i jep jetë trupit, po ashtu shenjtëria i jep jetë shpirtit. Një shpirt në gjendje të kundërt me shenjtërinë – domethënë në gjendjen e mëkatit – ose është duke vdekur për Hyjin (si në rastin e mëkatit të lehtë), ose tashmë është i vdekur për Hyjin (si në rastin e mëkatit mortar, vdekjeprurës).
“Çfarë dobie ka njeriu, nëse fiton mbarë botën, por humb shpirtin e vet?” (Mt 16,26). Çfarë dobie ka t’i japësh dikujt një emër të bukur, nëse nuk i dhuron edhe bukurinë e shenjtërisë? A do ta shpëtojë emri i bukur? Jo. Bukuria e shenjtërisë është ajo që shpëton. Emri i Marisë është kaq i fuqishëm, sepse ajo është kaq e shenjtë. Pa këtë shenjtëri, ky emër do ta humbiste fuqinë e tij.
Nderimi për Emrin e Marisë
Sa nderim të madh kishte Shën Bernardi për Emrin e Marisë! Ai thoshte: “Në Emrin e Marisë çdo gju përkulet; djajtë jo vetëm që kanë frikë, por dridhen nga vetë tingulli i këtij Emri.”
Po ashtu Tomë Kempeni shkruan: “I lavdishëm dhe i admirueshëm është Emri yt, o Mari: ata që e shqiptojnë atë në çastin e vdekjes nuk kanë pse t’i frikësohen fuqive të ferrit.”
Këto fjalë na sjellin ndër mend vargun nga Zbulesa, për Gruan e veshur me Diell, e cila shfaqet “si një ushtri e rreshtuar për betejë” (khs. Zb 12).
Fuqia dhe dobësia; jeta dhe vdekja
Shenjtëria sjell fuqi në betejë; mëkati sjell dobësi në betejë. Shenjtëria të çon drejt jetës – jetës së amshuar në Qiell; mëkati të çon drejt vdekjes – “vdekjes” së amshuar në Ferr.
Shën Pali na kujton se lufta jonë “nuk është kundër mishit e gjakut, por kundër principatave dhe pushteteve, kundër sundimtarëve të errësirës së kësaj bote, kundër shpirtrave të së keqes në hapësirat qiellore” (khs. Ef 6,12). A nuk i përballoi Maria këto fuqi? Shën Bonaventura thotë: “Vetëm Maria ishte e lirë nga çdo ves dhe shndriste me çdo virtyt. Kundër krenarisë ajo vuri përvujtërinë më të thellë; kundër zilisë, dashurinë më të zjarrtë; kundër përtacisë, zellin më të palodhur; kundër zemërimit, butësinë më të ëmbël; kundër lakmisë, varfërinë më të rreptë; kundër grykësisë, përmbajtjen më të matur; kundër sensualitetit, virgjërinë më të dëlirë.” (Speculum B. V. M., Lect. 10).
Thirrja kryesore e të krishterit
Të jesh i shenjtë është detyrimi i parë dhe themelor i të krishterit. Një shkallë minimale shenjtërie është e domosdoshme për shpëtim, por shkallët më të larta të shenjtërisë janë aspirata dhe shpresa e të gjithë atyre që e duan vërtet Hyjin. Asgjë tjetër nuk i jep njeriut vlerë dhe dinjitet më të madh.
Fillimi i shenjtërisë së krishterë na është dhënë në Pagëzim, dhe është vullneti i Hyjit që ne ta ruajmë dhe ta zhvillojmë atë. Prandaj Shën Pjetri shkruan: “Ashtu si Ai që ju thirri është i shenjtë, edhe ju bëhuni të shenjtë në gjithë sjelljen tuaj; sepse është shkruar: ‘Jini të shenjtë, sepse unë jam i shenjtë’” (1 Pjt 1,15–16).
Ashtu si Maria është udhëheqësja jonë drejt Krishtit, po ashtu ajo është udhëheqësja jonë drejt shenjtërisë. Sa më shumë ta vlerësojmë dhe ta dëshirojmë udhëheqjen e saj, aq më lirshëm ajo mund të veprojë në jetën tonë.
Besimi i mëkatarit te Maria
Pikërisht për këtë arsye, ne që jemi mëkatarë dhe që, nga vetvetja, nuk mund të bëjmë tjetër veçse të mëkatojmë, kemi gjithsesi mjaft besim për t’iu drejtuar Marisë në sprovat dhe nevojat tona. Nëse ndiejmë frikë t’i afrohemi asaj për shkak të shenjtërisë së saj, duhet të kujtojmë gjithmonë titujt e mëshirshëm, që shpresa dhe besimi i shekujve ia kanë dhënë.
Ashtu si hëna e zbehtë, por e bukur, nuk bën tjetër veçse ndriçon, po ashtu Maria, gruaja e shenjtë, nuk bën tjetër veçse ta dojë Hyjin dhe të ndërmjetësojë për mëkatarët – të ndërmjetësojë dhe të mos refuzohet kurrë.
Prandaj, nga thellësia e zemrave tona të ngarkuara me mëkat, ne thërrasim:
“Shenjta Mari, lutu për ne, lutu për ne mëkatarët!”
Teksti është marr nga: https://devotiontoourlady.com/meditations-on-the-litany-of-our-lady.html
Përthimi dhe përshtatja për revistën “Drita” nga Adelina Palushi
Postimi i Mëparshëm
